بخش سيزدهم در بارهء اخلاق و رفتار حضرت حسنين ع
1 - در كتاب : مناقب مينگارد : اعرابى از عبد اللَّه بن زبير و عمرو بن عثمان استفتاء كرد ، ايشان هر كدام به ديگرى حواله كردند . اعرابى گفت : از خدا بترسيد ! من نزد شما آمدهام كه مرا راهنمائى كنيد ، آيا جا دارد كه مرا به ديگرى حواله ميدهيد ! ؟ ايشان وى را بجانب امام حسن و امام حسين راهنمائى نمودند .
او اشعارى سرود كه از جملهء آنها اين است :
جعل اللَّه حروجهيكما نعلين * سبتا يطأ هما الحسنان
يعنى خدا صورت شما را نظير نعلين پوستى قرار دهد كه امام حسن و امام حسين آنها را پايمال نمايند .
2 - نيز در همان كتاب از حضرت محمّد بن على عليه السّلام روايت مىكند كه فرمود :
مردى در زمان پيغمبر اعظم اسلام صلى اللَّه عليه و آله گناهى كرده بود . وى غائب شد و در بين راه كه خلوت بود با امام حسن و امام حسين كه كودك بودند مصادف شد . وى حسنين را روى دوش خود گرفت و بحضور پيغمبر خدا آورد و گفت :
يا رسول اللَّه ! من به خدا و حسنين پناهنده شدهام . پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه و آله بقدرى خنديد كه دست خود را بر دهان مبارك خويش نهاد . سپس فرمود : برو