چشم
[ وفرمود عليه السلام :
العَينُ وِكاءُ السّهِ ؛ « 1 »
چشم ، بَند نشيمنگاه است
و اين از استعارات شگفت است . گويا حضرت عليه السلام نشيمنگاه را به ظرف ] و چشم را به بند آن ظرف كه درش را مىبندد ، تشبيه نموده كه وقتى بند باز شود ، ظرف به حال خود نمىماند ( محتوايش خالى مىشود ) .
روشنتر ومشهورتر آن است كه اين سخن ، فرمايش پيامبر صلى الله عليه و آله است و عدّهاى آن را از اميرمؤمنان عليه السلام روايت كردهاند و اين را مبرّد در كتاب المقتضب در بخش « اللفظّ بالحروف » ذكر كرده است و ما بر اين استعاره در كتابمان به نام المجازات و الآثار النبويه سخن گفتهايم .
استقرار دين
در سخنى على عليه السلام فرمود :
وَ وَلِيَهُم والٍ فأقامَ وَاستَقامَ حَتَّى ضَربَ الدّين بِجِرانهِ ؛ « 2 »
حاكمى سرپرست آنان شد ؛ پس [ خلافت ] را به پا داشت و استقامت كرد تا دين استقرار يافت .
روزگار گزنده
يَأتي عَلى النّاسِ زَمانٌ عَضوضٌ . يَعَضُّ المُوسِرُفيهِ عَلى مافي يَدَيْه ، وَلَمْ
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، فيض الاسلام ، 1299 ، ح 458 . .
( 2 ) . همان ، 1300 ، ح 459 . .