فيه [ عَهْدُ اللَّهِ إلى طَلَبِ انفِساخِهِ بِغَيرِ الحقِّ ] ؛ « 1 »
صلحى را كه خشنودى خداوند در آن است ، و دشمنت به آن فرا مىخواند ، ردّ نكن ؛ چرا كه صلح ، آرامشى براى سربازان و آسايشى از نگرانىها و امنيت براى شهرهاى توست و بايد كمال مواظبت را از دشمنت پس از صلح [ با ] او داشته باشى ؛ چرا كه دشمن ، بسا نزديك مىآيد تا غافلگير كند ؛ پس احتياط پيشه كن و در اينباره ، خوشبينى را متهم كن [ / از آن بپرهيز ] .
اگر ميان خود و دشمنت ، پيمانى بستى يا از سوى خود ، [ جامهء ] امانى به او پوشاندى ، پس [ پايه ] پيمان خود را بر وفا بگذار و با درستكارى ، مراقب عهد خود باش و جانت را براى آن [ وعدهاى ] كه دادهاى سپر قرار بده ؛ چرا كه چيزى از واجبات الهى در ميان مردم - با پراكندگى خواستها و جدايى نظرياتشان - وجود ندارد كه اتفاقشان بر آن سختتر از بزرگداشت وفاى به عهد باشد و مشركان [ نيز ] در ميان خود ( نه مسلمانان ) به آن پاىبند شدند ؛ آن هنگام كه نتايج حيله را وخيم يافتند ، و هرگز به امان خود خيانت نكن و پيمانت را نشكن و به دشمنت خيانت نكن ؛ زيرا جز نادانِ بد عاقبت ، كسى بر خدا گستاخ نيست و خدا ، عهد و پيمانش را آسايشى قرار داده و به واسطه رحمت خود ، آن را در ميان بندگانش گسترده و دژ محكمى قرار داده است كه [ در سايه ] استحكامش آرامش مىيابند و در كنار آن بهرهمند مىشوند و در آن ، فساد و خدعه و فريبى نيست و پيمانى كه در آن عيبى راه يابد ، منعقد نكن و پس از محكم و استوار كردن ، بر آهنگ در گفتار [ / سخن دو پهلو ] تكيه نكن وتنگناى كارى كه بر تو در آن [ كار ] به سبب پيمان الهى لازم مىآيد ، تو را به سوى شكستن ناحق آن [ / پيمان ] نكشاند . . . .
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، فيض الاسلام ، 988 ، نامه 53 . .