زينت در مصيبت
به او عليه السلام عرض شد : اى اميرمؤمنان ! كاش [ رنگ ] موهاى سفيدت را تغيير مىدادى . حضرت فرمود :
الخِضابُ زينَةٌ ، وَنَحْنُ قَوْمٌ في مُصيبَةٍ ؛ « 1 »
رنگ كردن ، زيور است و ما گروهى عزا دار هستيم ( منظورش عزاى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بود ) .
قناعت
و فرمود عليه السلام :
القَناعةُ مالٌ لايَنفدْ ؛ « 2 »
قناعت ثروتى است كه نابود نمىشود .
برخى اين سخن را از پيامبر صلى الله عليه و آله [ نيز ] نقل نمودهاند .
عدالت ، و پرهيز از ستم
به زياد بن ابيه « 3 » هنگامى كه او را جانشين عبداللَّه بن عباس بر فارس و توابع آن
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، فيض الاسلام ، 1303 ، ح 465 . .
( 2 ) . همان ، 1113 ، ح 54 و 1303 ح 467 . .
( 3 ) . زياد بن ابيه ( ابو مغيره ) : فرزند سميّه ، ام ابىبكرة است كه ابوسفيان او را فرزند خودخواند . او در ميان اطرافيان على عليه السلام بود و از طرف ايشان جانشين عبداللّه بن عباس بر بصره شد . پس از صلح امام حسن عليه السلام معاويه او را با شهادتى كه ابى مريم سلولى به زناى ابى سفيان با سميّه داد ، برادر خطاب كرد و به طرف خود آورد . از دست او بر شيعيان على عليه السلام سختى بسيار رفت و سرانجام به نفرين امام حسن عليه السلام در سال 53 ق مُرد . ( سفينة البحار ، ج 1 ، ص 579 ) .