چرا كه او خود را در اين كار ناتوان يافت .
پس از وى اميرالحاج داود بن عيسى والى مكه شد و خليفه بر او شرط كرد كه همهء عوارض و مالياتها را بردارد . معلوم نيست كه ولايت وى تا چه زمان ادامه داشته است .
پس از او امارت بر مكه ميان او و برادرش رد و بدل مىشد و سپس مكثر آن را به مدت دهسال متوالى در اختيار خود داشت كه در سال 597 ه . ق پايان يافت . البته در مورد زمان دولت مكثر ، اختلاف نظر وجود دارد و او از آخرين امراى معروف به هاشمى بود كه والى مكه شد .
در زمان ولايت وى يا ولايت برادرش داود ، سيف الاسلام طغتكين بن ايوب برادر سلطان صلاح الدين يوسف بن ايوب والى مكه شد و اين در سال 581 ه . ق بود ؛ او در اين سال به مكه آمد و مانع از آن شد كه در اذان حرم ، حى على خيرالعمل بگويند و گروهى از بردگان را از دم تيغ گذراند . امير مكه از دست او به قلعهاى در ابوقبيس گريخت . او با بردگان شرط كرد كه حاجيان را نيازارند و به نام برادرش سلطان صلاح الدين سكهء طلا و نقره ضرب كرد .
پس از مكثر ، ابوعزيز قتادة بن ادريس بن مطاعن بن عبدالكريم بن عيسى بن حسين بن سليمان بن على بن عبداللَّه بن محمد بن موسى بن عبداللَّه بن موسى بن عبداللَّه بن حسن بن حسن بن على بن ابىطالب حسنى ينبعى در سال 597 ه . ق والى مكه شد و نيز گفته شده كه ولايت وى بر مكه در سال 598 يا 599 ه . ق آغاز شد و تا زمان مرگ وى ، يعنى سال 617 يا 618 ادامه داشته است و با اين حساب ، مدت ولايت وى در حدود بيست سال - به دليل اختلاف روايت در تاريخ پايان آن - بوده است . ولايت او [ به لحاظ وسعت جغرافيايى ] تا ينبع « 1 » و حلى « 2 » ادامه يافت . او با والى مدينه در جنگ بود و هر بار يكى از آن
هامش
( 1 ) . ينبع ، شهرى است در سرزمين حجاز ، بر ساحل درياى سرخ در سمت شمال غربى مكه مكرمه كه به آن « ينبع الحجر » مىگويند و در نزديكى آن شهرى است كه « ينبع النخل » نام دارد و روستايى آباد و داراى چشمهها و مزارع بسيار مىباشد . ياقوت در معجم خود ( ج 5 ، ص 450 ) آورده است كه الشريف بن مسلمة بن عياش ينبعى مىگويد : تعداد يكصد و هفتاد چشمه را در آن برشمردم .
( 2 ) . حلى ، شهرى حجازى است بر ساحل درياى سرخ سمت جنوب غربى مكه .