به سال 455 مىگويد : در اين سال ، صليحى به مكه رسيد و با مردم آن جا ، خوش رفتارى كرد و به عدالت عمل نمود و امنيت را برقرار كرد . مردم در آرامش بودند ، قيمتها پايين آمد و مردم برايش بسيار دعا كردند . سپس مىگويد : او كعبه را پوشش سفيد پوشاند و بنىشيبه را از كارهاى زشت بازداشت و آن چه را كه خاندان ابوالطيب در پى حكمرانى بعد از شكر ، از اموال و زينتآلات كعبه برداشته بودند ، بازگرداند . آنها در كعبه و ناودان آن نيز تغييراتى ايجاد كردند و پس از نقل قول از محمد بن هلال صابى و بيان ورود صليحى به مكه و كارهاى نيك او در مكه مىگويد : او تا روز عاشورا در آن جا باقى ماند .
حسنىها كه از مكه بيرون رانده شده بودند ، برايش پيغام دادند كه از شهر و ديارشان بيرون رود و هر كس را كه مىخواهد از ميان آنها برگزيند ؛ او نيز محمد بن ابوهاشم را به امارت منصوب كرد و به يمن بازگشت . « 1 » محمد بن ابوهاشم نيز داماد شكر ، يعنى شوهر دختر اوست كه صليحى وى را بر گروهى گمارد و در ميان عشاير ، صلح برقرار كرد و لشكريانى برايش فراهم آورد و به او پول و سلاح و پنجاه رأس اسب داد . سپس مىگويد : بنا به روايتى او در ربيعالاول در مكه اقامت گزيد و بيمارى « و با » يارانش را از پا درآورد و جان هفتصد نفر از آنها را گرفت . سپس به يمن بازگشت ، زيرا علوىها عليه وى موضع گرفتند و تنها جمع اندكى با او ماندند . به همين دليل به يمن رفت و محمد بن ابوهاشم به عنوان جانشين وى ، در مكه باقى ماند . حسنىهاى بنىسليمان همراه با حمزة ابووهاس ، قصد جنگ با او را كردند ، ولى توان رويارويى با او را نداشتند . او با آنها جنگ كرد و از مكه خارج شد ؛ آنها او را دنبال كردند و او نيز بازگشت و يكى از ايشان را هدف ضربهاى [ با شمشير خود ] قرار داد كه دست و اسب و تن او را آسيب رساند و آنها را شكافت و به زمين رسيد . تعقيب كنندگان وحشت كردند و دست از تعقيبش كشيدند و بازگشتند . او سوار بر اسبى به نام « دنانير » بود كه خستگى ناپذير و بىهمتا بود او به « وادى الينبع » رفت و در آن جاه راه كاروانيان مكه را گرفت . بنىسليمان مكه را غارت كردند و
هامش
( 1 ) . اتعاظ الحنف ، ج 2 ، صص 269 و 268 .