مىگرفت و هركدام با قوم و خويشان بودند و وارد عرصه و قلمرو ديگرى نمىشدند .
پس از آن جرهم و قطور نسبت به يكديگر سركشى كردند و به رقابت پرداختند و جنگ سختى ميان ايشان بر سر پادشاهى در گرفت . واليان مكه ، از مضاض بن عمرو و خاندان نابت بن اسماعيل و خاندان اسماعيل طرفدارى مىكردند و ولايت كعبه را به ايشان سپردند .
اين سركشى و كينه توزى ، همچنان ادامه يافت و هر از گاهى يكى بر ديگرى چيره مىشد . مضاض بن عمرو با گروهى جنگجو از قعيقعان به سوى سميدع رفت و با گروهى كه به نيزه و شمشير و سپر مجهّز بودند ، درگير شد . مىگويند به همين دليل آن كوه را قعيقعان مىنامند . سميدع نيز با قطور همراه با اسبها و نيزهها از اجياد ، بيرون آمد - « اجياد » نيز به دليل بيرون آمدن اسبان ( اجياد جمع جواد به معنى اسب ) بدين نام خوانده شد - تا اينكه آنها در فاضح به يكديگر رسيدند و جنگ سختى باهم داشتند .
سميدع كشته شد و « قطور » از پاى در آمد و گفته شد كه فاضح نيز به همين دليل بدين نام خوانده شد . پس از آن هردو گروه به صلح و آشتى روى آوردند و در « مطابخ » - درهاى در بالاى مكه - كه به آن شعب عبداللَّه بن عامر بن كريز بن ربيعه بن حبيب بن عبد شمس مىگويند ، اقامت گزيدند . در آن شعب ، باهم زندگى كردند و كارها را به مضاض بن عمرو واگذاردند . زمانى كه مضاض به ولايت مكه گماشته شد و پادشاهى مكه در اختيار مضاض - و نه السميدع - قرار گرفت ، براى مردم ( گوسفند و شتر و . . . ) سر بريد و اطعام داد . آنان در آنجا طباخى كردند و خوردند و براى همين نيز آنجا « مطابخ » نام گرفت .
مىگويد : حادثهء نبرد ميان مضاض بن عمرو و سميدع ، نخستين سركشى بود كه در مكه اتفاق افتاد ، مضاض بن عمرو جرهمى در بارهء آن جنگ و با يادآورى سميدع و كشتن و سركشىهاى او و ادعاهايى كه به گزاف مىزد ، چنين سروده است :
ونحن قتلنا سيّدالحىّ عَنْوَةً * فأصبح فيها وهو حَيْران موجَعُ
و ما كان يبغى أن يكون سوى * ملك حتى أتانا السميدع
فذاق وبالًا حين حاول ملكَنا * وعالج منا غصّة تتجرّع