سوار مركب شده باشد ، در واقع سفر خويش را آشكار گردانده است كه خلاف قصد ايشان است .
حَزْوَرَه كه عوام در مكه آن را عَزْوَره مىگويند - و از قديم چنين تغييرى در گفتار صورت گرفته است ؛ زيرا در سنگى در كاروانسراى « رامشت » در مكه با تاريخ سال 529 چنين تعبيرى را ديدم - به معناى پشتهء كوچك و جمع آن « حزاور » است كه بازار گندم فروشان مكه در آنجا پايين مكه و كنار منارهء مسجدالحرام قرار دارد . اينكه طبرانى حزوره را در مشرق مكه ذكر كرده ، نادرست است و بايد سوق ( بازار ) مكه مىگفت كه به تصريح در مسند احمد بن حنبل و در حديثى از عبداللَّه بن عدىّبن حمراء ، قيد شده است و آنچه دربارهء محل حزوره گفتيم ، همانى است كه به گفتهء ازرقى ، « 1 » مشهور و معروف است . او از برخى مردم مكه نقل كرده كه « حزوره » در محوطهء خانهء « أرقم » ؛ يعنى خانهء خيزران در صفا قرار دارد و از برخى نيز نقل كرده كه در حذاءالردم در درّه است .
گفته مىشود كه حزوره به وزن قَسْوَرَه بدون تشديد است . دار قطنى يادآور شده كه درست آن است كه بدون تشديد تلفظ شود ، ولى محدثينى هستند كه حرف دوم آن را مفتوح و مشدّد مىدانند كه درست نيست . صاحب « مطالع » اين مطلب را از دارقطنى نقل كرده و مىگويد : ما آن را به نقل از ابنسراج ، به هر دو صورت ضبط كردهايم .
فاكهى نيز در وجه تسميهء حزوره مطلبى دارد و مىگويد : در زمان كارگزارى ابننزار در كعبه و مسجدالحرام ، كارهاى مسجدالحرام به مردى از خاندان ايشان به نام وكيعبن سلمةبن زهيربن اياد بود كه قصرى در پايين مكه در بازار گندم فروشان امروزى بنا كرد و كنيزى به نام « حازوره » را در آن گماشت و آنجا به نام او حازوره نام گرفت .
ما روايت ابوهريره و ابنعباس و عبداللَّه بن عمروبن عاص را كه نزديك به حديث ابنحمراء بود ، بيان كرديم . حديث ابوهريره را دو حافظ مصرى ؛ يعنى ابوالفضل عبدالرحيمبن حسين و ابوالحسن على بن ابوبكر شفاهاً در قاهره به اطلاعم رساندند و
هامش
( 1 ) - اخبار مكه ، ج 2 ، ص 254