فصل سوم : شرح اللمعة الدمشقية فى فقه الامامية
اين كتاب شرح اللمعه الدمشقيه فى فقه الاماميه است كه مصنف و شارح آن دو شهيد و دو فقيه از فقهاى بزرگ و دو شخصيت بسيار برجستهء اسلامى بهشمار مىروند .
ما ضمن تقديم كتاب ايشان ، آنرا تحفهء فقهى بسيار گرانبهايى مىدانيم و معتقديم كه دو مؤلف ارجمند آن گرفتار تاريخ تعصبهاى مذهبى و بدبختىهاى طايفهگرايى گشتهاند .
كافى بود كه ما اين كتاب را به عنوان اينكه تنها و تنها فقه اسلام است ارائه كنيم ، ولى عادت بر آن قرار گرفته كه فقه را بر حسب مذاهب ، تقسيم بندى كنند ، تو گويى ملك مذاهب خاصى است ، حال آن كه در واقع از آن همهء مسلمانان است .
درست نبود كه فقه نيز گرفتار تعصب شود و ويژهء گروه خاصى باشد ، زيرا حاصل ، حكم كتاب خدا و سنت شريف نبوى است و در مورد قرآن كه هيچ دو مسلمانى در مورد آن اختلاف ندارند و متعلق به فرقه خاصى نيز نيست ؛ پيامبر اكرم نيز با سنت خود دين را براى مردم روشن ساخته و مسلمانان هرگز ترديدى در كتاب خود ( قرآن ) نداشته و در اينكه بايد از آنچه كه از سنت پيامبر اكرم ( ص ) ثابت شده پيروى كنند ، ترديدى ندارند و در اين ميان سنى و شيعه « 1 » هم با يكديگر فرقى ندارند و اگر اختلافى
هامش
( 1 ) . نامگذارى شيعه و اهل سنت ، اى بسا گوياى آن باشد كه تفاوت اين دو مذهب درعمل به سنت نبوى است ، ولى حقيقت آناست كه اين نامگذارى ، اصطلاحى است و همچنانكه نخستين اصل نزد شيعه ، قرآن مجيد است دومين اصل را سنت نبوى مىدانند ، اهل سنت نيز چنين اعتقادى دارند .