را جشن مىگيرند زيرا در اين روز امام حسين كشته شد و تا به امروز نيز در آن جاهايى كه وجود دارند از جمله در اطراف الجزاير و جاهاى ديگر ، اين روز را جشن مىگيرند و حتى تا به امروز دهم ماه محرم يكى از بزرگترين عيدها در الجزاير بشمار مىرود .
صاحبان چنين نظرى آنگونه كه از نوشتههايشان مىتوان فهميد اين گونه استدلال مىكنند كه امام حسين ( ع ) زير بار بيعت يزيد نرفت و امت را دچار دودستگى ساخت و در پى بىآن شد تا ميان مسلمانان ايجاد فتنه و بلوا كند و يزيد و كارگزار او در كوفه آغازگر اين جريان فتنهجويانه و خصمانه عليه او نبودهاند بلكه اين امام حسين بود كه ابتدا به اين كار اقدام كرد و هر كس اين كار را بكند براى حفظ وحدت امت و دفاع از قدرت و سلطه و كرامت آن و بنا به گفتهء جدش پيامبر اكرم كه فرمود « هر كس در پى تفرقهاندازى ميان اين امت برخاست با شمشير پاسخش گوييد » ، خونش به عهدهء خودش مىباشد ، اين كسانى كه در طرفدارى از خاندان اموى تعصب نشان دادهاند همچون ابن تيمية و غزالى و ديگران گفتهاند كه امام حسين با شمشير جدش به قتل رسيد و سخنانى ديگر از اين قبيل بر زبان راندهاند كه گويا نفرت و كينه ديرين آنها نسبت به على و آل على عليهم السلام است .
شگفت اينجاست كه كسانى كه با توجه به سخن ادعايى پيامبر جنايات يزيد را توجيه كردهاند همين سخن را در مورد معاوية بن ابى سفيان كه در جهت مخالف امت حركت كرد و باعث پراكندگى و جنددستگى امتى كه به گرد على ( ع ) جمع آمده بودند گرديد ، پياده نمىكنند . حضرت على ( ع ) امام مسلمانان و سرور آنان بود و همان كسانى كه با ابو بكر و عمر و عثمان بيعت كرده بودند با وى نيز دست بيعت دادند و خلافتش سرتاسر بلاد اسلام را دربرگرفت همچنانكه معاويه با تجاوز تبهكارانه عليه نوادهء پيامبر و سرور جوانان بهشتى يعنى امام حسن ( ع ) با وجودى كه مهاجرين و انصار باقى مانده و تمامى بلاد اسلامى كه گرد پدرش جمع آمده بودند با وى بيعت كرده بودند ، با امت و جمع مسلمين ، مخالفت كرد و يارانش و سربازانش را با پول و وعده و وعيدهاى دروغين ، اغوا كرد تا جايى كه ناگزيرش ساخت تا طى شرايطى كه بهترين آنها واگذارى قدرت پس از او به وى يا به مسلمانان باشد تا آنها خود هر كس را براى دين و دنيايشان صلاح مىدانند برگزينند ، قدرت را به او واگذارد ولى او ( معاويه ) همهء شرايط را زير پا گذارد و سعى در كشتن وى كرد و آنگاه پسر نابكارش را على رغم ميل مسلمانان و با وجود نفرتى كه از وى داشتند و بيش از ترس بر جان خويش ، بيم
سيرة الأئمة الاثني عشر ( ع ) ( زندگانى دوازده امام ع ) ( فارسي ) — صفحة 96
مساهمون: هاشم معروف الحسني
ص٩٦