عزيمت امام هادى ( ع ) به سامراء و علل آن
امام على الهادى ( ع ) ، پس از فوت پدر ، بيش از بيست سال در مدينه باقى ماندند مردم به ايشان عشق مىورزيدند و به دورش گرد مىآمدند و علما و دانش طلبان در محضر ايشان جمع مىشدند همچنانكه شيعيان نيز در زمان آن حضرت تعدادشان از هميشه بيشتر بود ، با نامهنگارى و مكاتبه با ايشان در پيوند بودند و در مسائل دينى و براى حل مشكلات خود ، از ايشان كمك مىگرفتند ولى على رغم اينها ، حضرت در همهء حالات خود ، زير كنترل شديد حكام زمان بودند . بريحه عباسى يكى از ياران متوكل به او نوشت : اگر مىخواهى حرمين را از دست ندهى على بن محمد ( امام هادى ( ع ) ) را از آنجا بيرون كن چرا كه او مردم را به خود فرا مىخواند و خلق بسيارى ، از او پيروى مىكنند و نامههاى او در آن معنا به متوكل فزونى گرفت و هنگامى كه به اطلاع حضرت رساندند كه او با متوكل مكاتبه دارد و خطر ايشان را برايش به تصوير مىكشد طى نامهاى به متوكل ، دروغ و نيرنگ او را يادآور شد و از آزارهايش سخن گفت و متوكل نيز طى نامهاى سراپا دروغ و فريب و گمراهى پاسخش داد كه : « امير المؤمنين بىگناهى و بيزارىات را از آنچه كه به تو نسبت داده شده مىداند و مىداند كه تو خود را براى آنچه كه عليه تو مدعى شده ، شايسته و سزاوار نمىدانى و من محمد بن فضل را به جاى عبد اللّه بن محمد برگماردم و به او دستور دادم كه احترام ترا پاس دارد و گرامىات بدارد و فرمان و رأى تو و نيز تقرب به خداوند و به امير المؤمنين را همواره مد نظر قرار دهد و امير المؤمنين به تو مشتاق است و خوش دارد كه - ولايتعهدى را به تو بسپارد و اگر خوش داشته باشى كه به ديدار ما آيى و هر كس را كه