است كه از خوراك مردم مىخورد تا آنها نيز از خوراكش بخورند و بر مردم زمانى مىرسد كه در آن عافيت در ده بخش است كه نه بخش آن در كناره گرفتن از مردم و بخش دهم در سكوت است .
على بن شعيب مىگويد : به حضور امام رضا ( ع ) رسيدم به من فرمود : اى على بهترين روزى را چه كسانى دارند ؟ عرض كردم : سرورم تو بهتر از من مىدانى . فرمود :
اى على بهترين روزى را كسانى دارند كه ديگران را نيز در روزى خود شريك گردانند و بدترين روزى ، از آن كسانى است كه ديگران را در روزى خود ، راه نمىدهند .
اى على ، با نعمتهايى كه به شما ارزانى مىشود به نيكى برخورد كنيد كه اگر از گروهى فاصله گيرند به آنها باز نخواهند گشت . اى على ! بدترين مردم كسى است كه يارى خود را دريغ كند و به تنهايى بخورد و بردهاش را شلاق زند به خداوند خوش گمان باش كه هر كس خوش گمان باشد خداوند نيز بر گمان وى حكمش كند و هر كس به روزى اندك خشنود باشد ، اندك كارى از او پذيرفته مىشود و هر كس به اندك روزى راضى باشد بارش سبك مىگردد و خانوادهاش سلامت مىمانند و خداوند دوا و درمان دنيا را عطايش مىكند و سالم به دار السلامش ( به آن دنيا ) مىفرستدش .
بخيل را آسايش و حسود را لذت و ملول و رنجور را وفا و دروغگو را جوانمردى نيست .
آن حضرت فرمود : خداوند به سه چيز دستور داده و همراه آنها سه چيز آورده است : دستور به نماز و زكات داده و هر كس نماز بگزارد و زكات نپردازد نمازش پذيرفته نيست و دستور به شكر خود و پدر و مادر داده و فرمود : مرا و پدر و مادرت را سپاس گوى و هر كس از پدر و مادرش سپاسگزار نباشد از خداوند سپاسگزار نيست و به تقواى خدا و صلهء رحم دستور داده و هر كس صلهء رحم نكند از خداوند عز و جل ، نمىهراسد . امام ( ع ) در ادامه فرمود : مال جز با پنج خصلت ، گرد نمىآيد : با بخلى زياد و اميدى دراز و حرصى غالب و بريدن از خويشان و ترجيح دنيا بر آخرت و شايسته نيست كه مرد هر روز از عطر استفاده نكند و اگر نتوانست يك روز در ميان و اگر نتوانست در هر روز جمعه اين كار را بكند .
و در كتاب الذخيرة آمده است كه فرمود : هر كس به حساب خود برسد برنده است و هر كس از حساب خود غفلت ورزد زيانكار است و هر كس بيم داشت در امان باشد و هر كس عبرت گرفت بينا شد و هر كس بينا شد درك كرد . و برترين مال آن است كه ناموس خود بدان مصون دارى و برترين خرد ، شناخت انسان از خويش
سيرة الأئمة الاثني عشر ( ع ) ( زندگانى دوازده امام ع ) ( فارسي ) — صفحة 433
مساهمون: هاشم معروف الحسني
ص٤٣٣