از پندها و سخنان نغز آن حضرت
آنچنان كه در تحف العقول آمده از ايشان روايت شده كه فرمودهاند : خرد فرد مسلمان آنگاه كامل است كه در او ده خصلت زير ، جمع آمده باشد : اميد خير از او رود ، و از شرش در امان باشند اندك خيرى كه از ديگرى به او رسد بسيار بيند و خير بسيارى كه خو دارد اندك بيند ، از برآوردن نياز خسته نشود و همواره از كسب دانش ، روى نگرداند فقر در راه خدا را از غناى خود بيشتر دوست داشته باشد و خوارى نزد خدا را بر عزت نزد دشمنان بيشتر دوست داشته باشد و گمنامى نزد او از شهرت محبوبتر باشد و هم اينكه هر كس را ببيند از سر تواضع بگويد كه از من بهتر و پرهيزكارتر است اگر چنين بود عظمت پيدا مىكند و خوش نام مىگردد و بر مردم زمانهاش ، سرورى مىكند .
از برترين بندگان از وى سؤال شد فرمود : برترين بندگان كسانى هستند كه اگر كار نيكى در حق ايشان شد ، گشادهرو باشند و اگر به آنها بدى شد طلب مغفرت كنند و اگر نعمتى به آنها ارزانى شد سپاسگزار باشند و اگر به مصيبتى گرفتار آمدند شكيبايى پيشه كنند و اگر خشمگين شدند غفران بطلبند .
آن حضرت مىفرمود : اگر در كسى پنج چيز نبود نبايد اميد چيزى در دنيا و آخرت از او داشت كسى كه در ذاتش ، اطمينان نباشد و در خوىاش جوانمردى نباشد و در اخلاقش ، استوارى نباشد و در وجودش نجابت نباشد و از خدايش نهراسد ؛ خداوند از قيل و قال ( پرگويى ) و به هدر دادن مال و بسيارى سؤال بخشم مىآيد و پرهيز آن نيست كه چيزى را ترك گوييم بلكه آن است كه كمتر از آن استفاده كنيم و سخاوتمند كسى