معمر بن حلاد نيز دربارهء توجه حضرت به فقرا و دستگيرى از آنها سخن رانده گفت :
امام رضا ( ع ) هرگاه مىخواست چيز بخورد دستور مىداد سفرهاى پهن كنند و خوشمزهترين غذاهاى آن را به فقرا و نيازمندان مىداد و آنگاه اين آيه را تلاوت مىفرمود :
فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ
أَوْ إِطْعامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ
آنگاه مىفرمود : خداوند مىدانست كه همه كس توان آن ندارد كه بردهاى آزاد كند لذا غذا دادن به نيازمندان را راهى به سوى بهشت خود قرار داد .
و در عيون الاخبار به نقل از بزنطى آمده كه گفته است : نامهء امام رضا ( ع ) به فرزندش امام جواد ( ع ) را خواندم كه در آن آمده بود : فرزندم شنيدهام كه غلامانت وقتى قصد بيرون رفتن ( از خانه ) كنى ترا از درب كوچك خانه بيرون مىبرند و اين از بخيلى و لئامت آنهاست كه نمىخواهند خير تو به كسى برسد حال به حقى كه بر تو دارم از تو مىخواهم كه جز از درب بزرگ وارد و خارج نشوى و اگر قصد بيرون كردى حتما طلا و نقره با خود همراه داشته باش و هر كس دست نياز به سويت دراز كرد حاجتش برآورده كن و هر كدام از عموهايت اگر چيزى از تو خواست كمتر از پنجاه دينار به او مده و بيشتر از آن را خود دانى و از عمههايت هر كدام چيزى از تو خواست كمتر از بيست و پنج دينار به او مده و بيشتر از آن را خود دانى ؛ من مىخواهم كه خداوند ترا مقرب خويش گرداند ؛ پس انفاق كن و از خداى ، بيم فقر و نياز ، نداشته باش .