از مناظرههاى آن حضرت و سفارشهايى كه به ياران خود و ديگر مسلمانان ، كردهاند
از يعقوب بن جعفر جعفرى آمده كه گروهى گمان بردهاند كه خداوند تبارك و تعالى به آسمان دنيا فرود مىآيد . در اين باره امام موسى بن جعفر مىفرمايد : خداوند متعال فرود نمىآيد و نيازى به فرود آمدن ندارد هيچ دورى از او دور نيست و هيچ نزديكى به او نزديك نمىشود و همهء چيزها ، به او نياز دارند و هم او قادر توانمندى است كه پروردگارى جز او كه عزيز و حكيم است وجود ندارد . اما اينكه برخى در توصيف او مىگويند كه خداوند تبارك و تعالى از بلنداى خود فرود مىآيد اين سخن را كسى مىگويد كه حضرت الوهيت را به كم و زياد و كاست و افزون ، نسبت دهد چرا كه هر متحركى ، نياز به محركى دارد يا به چيزى كه بدان حركت كند و هر كس چنين گمانهايى بر خدا بندد هلاك مىشود در صفاتى كه به خدا نسبت مىدهيد برحذر باشيد و مبادا براى او ( حد ) قائل باشيد و كموكاست و افزونى يا حركت و تحركى يا زوال و فرودى و يا نشست و برخاستى به او نسبت دهيد كه شأن خداوند سبحان از توصيف واصفان و مدح ستايشگران و توهم پندارگرايان ، اجل است .
و نيز از او نقل شده كه مردى به نام عبد الغفار از ايشان درباره اين آيه پرسيد :
« ثم دنا فتدلى فكان قاب قوسين او ادنى » و گفت : من در اين آيه بيرون آمدن از فراسوى پرده و نزديك شدن به زمين را مىخوانم و مىبينم كه محمد ( ص ) خداى خود را به قلبش ديده و آن را به چشم خود نسبت داده حال بگو كه چگونه است ؟ امام ( ع ) فرمود : دنا فتدلى يعنى اينكه همچنان بر سر جاى خود است و نزديك شدنش