به جسم نيست . عبد الغفار گفت : من او را به آنچه خود را توصيف كرده وصف مىكنم كه مىفرمايد : دنا فتدلى . نزديك شدن هنگامى است جاى خود را رها ساخته باشد چه در غير اين صورت خود را اين گونه توصيف نمىكرد . امام فرمود : اين لغتى در قريش است كه وقتى مردى از آنها بخواهد بگويد شنيدهام آن را ( نزديك شدن ) به كار مىبرد مىگويد نزديك شدهام يعنى اينكه فهميدهام .
و داوود بن قبيصة به نقل از امام رضا ( ع ) روايت كرده كه ايشان فرمودند : مردى از پدرم سؤال كرد : آيا خداوند از آنچه امر كرده منع فرموده يا از آنچه خود خواسته نهى كرده و آيا در مواردى كه نمىخواسته كمك كرده است ؟ پدرم فرمود : اينكه مىگويى آيا از آنچه امر كرده منع نموده باشد اين در مورد خدا جايز نيست زيرا اگر چنين بود ابليس را از سجده كردن بر آدم بايد منع كرده باشد و اگر منع كرده بود او را معذور مىداشت و نفرين و لعنت نمىكرد و در اين مورد كه مىگويى آيا از آنچه خواسته نهى كرده اينهم جايز نيست زيرا اگر چنين چيزى روا بود وقتى آدم را از خوردن ( ميوه ) آن درخت منع كرد مىخواست كه آن را بخورد و اگر از او خواسته بود كه از آن بخورد ديگر نيازى نبود كه همچون كودكان مكتب خانه ، بر سرش فرياد برآورد . آدم معصيت پروردگارش كرد و اغوا گرديد و خداوند متعال چنان نيست و نمىتواند باشد كه به چيزى فرمان دهد و چيز ديگرى بخواهد .
و در اين مورد كه مىگويى آيا در آنجا كه نمىخواهد ، كمك مىكند ، اين نيز بر او جايز نيست و خداوند منزهتر از آن است كه به كشتن پيامبران و تكفير آنها و كشتن امام حسين بن على و فرزندان لايقش ، كمك كند و چگونه مىشود در آنجا كه نمىخواهد يارى كند حال آنكه جهنم را براى مخالفان خود تدارك ديده و آنان را به خاطر زير بار اطاعت خود نرفتن ، و ارتكاب مخالفتش ، لعنت كرده و اگر مىشد كه در جاهايى كه نمىخواست ، كمك كند فرعون را در كفرى كه ورزيد و ادعايش در مورد خداى جهانيان بودن ، يارى مىكرد . آيا به نظر تو خداوند از فرعون مىخواست كه ادعاى خدايى كند ؟ امام در ادامه فرمود : بايد كه از گويندهء اين سخن بخواهند كه توبه كند اگر توبه كرد كه كرده و در غير اين صورت ، گردنش را مىزنم .
راويان از حسن بن على بن محمد عسكرى ( ع ) نقل مىكنند كه امام موسى بن جعفر ( ع ) فرمود : خداوند خلق را آفريد و دانست كه چه سرنوشتى دارند و با اين حال به آنان فرمانهايى داد و از چيزهايى نهىشان كرد . در آن مورد كه فرمانشان داد خود
سيرة الأئمة الاثني عشر ( ع ) ( زندگانى دوازده امام ع ) ( فارسي ) — صفحة 333
مساهمون: هاشم معروف الحسني
ص٣٣٣