گوشههايى از جوانمردى ، بردبارى و صفات برجستهء آن حضرت
واصفان آن حضرت ، اتفاق نظر دارند كه ايشان ، عابدترين مردان زمانهء خود ، زاهدترين در دنيا ، فقيهترين ، سخاوتمندترين و بزرگوارترين ايشان بوده و هرگاه دو سوم از شب مىگذشت نمازهاى نافله بجاى مىآورد و تا سپيده به نماز خواندن ، ادامه مىداد و هنگامى كه وقت نماز صبح فرا مىرسيد دوگانه بجاى مىآورد و شروع به دعا مىكرد و از ترس خدا ، آنچنان گريه مىكرد كه تمام محاسن ايشان به اشك آميخته مىشد و خيس مىگرديد و بيهوش مىشد و هرگاه قرآن مىخواند مردم به گردش جمع مىشدند و از صداى خوش او لذت مىبردند و گاهى نيز بر اثر خشوع و گريه ايشان به هنگام قرآن - خواندن ، به گريه مىافتادند مردم او را عبد صالح ( بندهء نيك ) لقب داده بودند و اين لقب ، بيش از هر لقب و كنيهاى ، بر او ماند .
و در كتاب مطالب السؤال آمده است : آن حضرت صالح ، صابر ، امين و كاظم لقب يافته و به عبد صالح شناخته مىشد و كاظم نام گرفت زيرا او خشم خود فرو خورد و بر مصايبى كه بر وى رفت شكيبايى بخرج داد و در روايت ابن جوزى در تذكرهاش آمده كه او بدين علت كاظم ( فرو خورندهء خشم ) ناميده مىشد چون هرگاه از كسى بدى مىديد اموالى كه نيازش را بر طرف سازد ، برايش مىفرستاد .
و آنگونه كه روايت ابن جوزى در وصف آن حضرت به نقل از شقيق بلخى آمده كه مىگويد : به سال صد و چهل و نه هجرى به قصد حج بيرون شدم و به قادسيه رسيدم جوانى ديدم خوش صورت و سبزهگون كه لباسى پشمين در بر داشت و عبايى پوشيده