به شدت خشمگين گرديد و كارى كه عادت آن حضرت نبود يعنى خود پاى پياده نزد كارگزار رفت و به او گفت : تو غلامم را كشتى و دارايىام را گرفتى . آيا نمىدانى كه داغ فرزند تحملكردنى ولى ظلم و ستم غير قابل تحمل است و ميان امام و كارگزار در اين مورد جدال سختى درگرفت ، كارگزار سعى مىكرد از زير بار مسئوليت ماجرا شانه خالى كند و آن را بر دوش سيرافى گذارد و خانوادهء مقتول را به حال خود گذارد تا از قاتل ، تقاص گيرند ، وقتى قاتل را براى كشتن آوردند فرياد برآورد : دستورم مىدهند كه مردم را بكشم و من هم آنها را براى ايشان مىكشم و سپس از مسئوليت اين كار خود شانه خالى مىكنند و دستور كشتن مرا مىدهند . و در روايت ديگرى امام خود به سراغ قاتل رفت و با دست خويش او را كشت .
و برخى روايات تصريح دارند كه ايشان پس از كشتن سيرافى ، داود بن على را مورد نفرين قرار داد و در دعاى خود آنچنان كه در روايت كافى آمده ، فرمود : پروردگارا ترا به نور خود كه خاموشى نمىپذيرد و به افسون خود كه پنهان نمىگردد و به عزتى كه پايان نمىيابد و به نعمتى كه در شمار نمىآيد و به قدرتى كه بدان دست فرعون را از موسى كوتاه كردى سوگند مىدهم كه مرا همين الان از شر داود بن على ، رها گردان كه تو نزديكى و دعايم مىشنوى . و همين كه دعاى آن حضرت پايان يافت صداى ضجه و ناله از خانه داود بن على ، برخاست .
خلاصه اينكه امام صادق ( ع ) سختيها و محنتهايى را در عهد منصور ديد كه در دوران امويها نديده بود . وجود آن حضرت براى منصور بسيار گران مىآمد زيرا هركجا مىرفت و به هر جا سر مىزد حديث مردمش مىيافت و علما و دانش طلبان را مىديد كه از هر جا و مكانى به در خانهء او در مدينه ، رهسپار مىشدند و او آنها را آموزش مىداد و درسها و راهنماييهاى خود را برايشان ، بازمىگفت ؛ دعوت به حق ، عدالت خواهى ، هميارى با ستم ديدگان و كناره گرفتن از ستمگران و ظالمانى كه بر امت مسلط شده و سرنوشت و كرامت آن را بازيچهء خود قرار دادهاند و ارزشها و اخلاق را زير پا گذاردند بيشتر اين اهميت و جاى بارزى در ميان تعاليم و راهنماييهاى آن حضرت به خود اختصاص مىدادند .
و در همان حال مىفرمود :
امامت تنها شايسته كسى است كه سه ويژگى در خود داشته باشد : پاكدامن باشد تا از گناه ، بازداشته شود و داراى بردبارى باشد تا خشم خود را فرو خورد و با زير -
سيرة الأئمة الاثني عشر ( ع ) ( زندگانى دوازده امام ع ) ( فارسي ) — صفحة 282
مساهمون: هاشم معروف الحسني
ص٢٨٢