خوب مىشناسند و همهشان نيازمندند . به او گفتم : خدايت توفيق دهد منظورت چيست ؟
سر خود را به من نزديك كرد و تمامى آنچه را كه ميان من و تو اتفاق افتاده بود برايم گفت . منصور گفت : اى ابن مهاجر بدان كه همواره از ميان خاندان پيامبر كسى هست كه حدسش هميشه صائب است و امروزه اين كس ، جعفر بن محمد است .
با وجودى كه حضور امام صادق از هركس ديگرى بر منصور گران مىآمد و او بيش از هر كس از او بيم داشت زيرا هر جا كه مىرفت مىديد كه گروههاى مختلف و طبقات مختلف آنها از وى سخن مىگويند ناخواسته و بىآنكه بخواهد خود را ناگزير مىديد آنچه را كه اعتقاد دارد بر زبان آورد و در مناسبتى به آن حضرت گفت : ما همچنان از درياى ( دانش ) تو سيراب مىشويم و به تو روى مىآوريم و تو ، در تاريكى نور ديدهء مايى و به روشنايىات از تاريكى رهايى مىيابيم و ما اى ابا عبد اللّه پرندگانى در آسمان تو و ماهيانى در درياى توايم و يك بار نيز به دربان خود « ربيع » گفت : تنها كسى حق خاندان فاطمه را ناديده مىگيرد و انكار مىكند كه هيچ چيز از دين نداند .
و نوح بن دراج مىگويد : به عبد الرحمن بن ابى ليلى گفتم آيا شده است كه گفتهاى به زبان آورده باشى يا قضاوتى انجام داده باشى كه به سخن كسى در آن استناد كرده باشى ؟ گفت : نه مگر يك نفر . گفتم او كيست ؟ گفت : جعفر بن محمد صادق .
عمر بن عبيد بر آن حضرت وارد شد و درخواست كرد تا گناهان كبيره را براى وى برشمارد و به ايشان گفت : دوست دارم آنها را از كتاب خدا يا سنت رسولش بشناسم .
اين سخن را به هنگامى گفت كه نبرد فكرى ميان معتزله و خوارج و « مرجئة » درباره سرنوشت كسى كه مرتكب گناه كبيره مىشود به اوج خود رسيده بود خوارج چنان كسى را به كفر توصيف مىكردند حال آنكه معتزلة معتقد بودند كه چنين كسى در ميان دو منزلگاه قرار دارد و مرجئة او را همچنان مؤمن و با ايمان مىشمردند زيرا معتقد بودند كه معصيت و گناه به هر اندازه كه بزرگ باشد صفت ايمان را از كسى سلب نمىكند .
امام صادق ( ع ) به درخواستش پاسخ گفتند و از جمله عاقى پدر و مادر را برشمرد زيرا عاق والدين به عنوان سركش و نگونبخت توصيف شده است خداوند متعال مىفرمايد :
وَ بَرًّا بِوالِدَتِي وَ لَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّاراً شَقِيًّا
و ديگر ، دشنام و ناسزا به زنان پاك ، زيرا خداوند مىفرمايد :
إِنَّ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ الْغافِلاتِ الْمُؤْمِناتِ لُعِنُوا فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ لَهُمْ