صحيفهء سجاديه
امام زين العابدين در دورانى زندگى مىكرد كه مردم ، تسليم شهوتهاى خود شده بودند و راه و رسم حكام مسلط بر آنها را پيشه كرده بودند و از مفاهيم مكتب و اخلاق و آداب اسلامى فاصله گرفته بودند او اين امكان را نداشت كه بالاى منبر رود و در برابر اجتماع مردم به ارشاد و راهنمايى آنها و بيان مصلحت ايشان در پيشه كردن اخلاق و آداب و احكام اسلام بپردازد و آنان را از ظلم و جور ستمگرانى كه با رفتار زشت و طغيان خويش چهرهء اسلام را خدشهدار ساختند و تمامى ارزشها و مقدسات اسلام را زير پا گذاشتند و آزاديها و حرمتها را مورد تجاوز خود قرار دادند ، برهاند ، لذا به تبليغ اسلام پرداخت و مردم را به بازگشت به دين و قرآن و اخلاق اصيل خود فرا خواند و سيرهء پيامبرشان را مطرح ساخت تا الگوى خود قرار دهند و حكام را نيز به احقاق حق و اقامهء عدل و انصاف محرومين و ستمديدگان فرا خواند و توجه همگانى را به آنچه كه بايد در حكام فراهم باشد و نيز وظيفهاى كه در برابر رعيت دارند و حقوق و وظايفى كه در ازاى فراهم ساختن امنيت و دادگسترى و حفظ و صيانت مردم و هر آنچه كه ضامن حفظ حق دولت از يك سو و حفظ كرامت و حق زندگى انسان از سوى ديگر ، مىشود ، گوشزد كرد .
امام زين العابدين ( ع ) همواره تلاش مىكرد تا مردم را على رغم تفاوتهاى طبقاتى و مقام و موقعيتى كه داشتند به مسئوليتهاى خود آشنا سازد و وظايفى را كه در برابر خدا و مردم دارند البته به شيوهاى جز آن شيوههايى كه وعاظ و مرشدين و - قصهپردازان پى مىگرفتند ، آشنا سازد به او شيوهء گفتگو و راز و نياز با خدا و مناجات با او و جلب مهر و محبت و نيز ستايش او را طى شصت دعايى كه به صحيفهء سجاديه شهرت