2 - بيرون رفتن اين زنان از خانه به اختيار خود ، براى شما گناه نيست زيرا بر شما واجب نيست كه آنها را از بيرون رفتن منع و جلوگيرى نمائيد و ماندن آنها تا يك سال سنت و مستحبّ است نه واجب و خداوند آنها را مخير گردانيده است ( جبائى ) .
3 - ازدواج اينان پس از گذشت عده براى شما گناهى نيست و تقدير آيه اينست كه اگر از عده خارج شدند با گذشتن يك سال پس گناهى نيست در اينكه شوهر كنند و اين وجه بهتر از دو وجه ديگر است و كلمه « من معروف » يعنى ازدواج و زينت و آرايش .
« وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ »
و خدا توانا است و هيچ چيز او را ناتوان نميكند و حكيم است كه از او جز آنچه مصلحت و حكمت ايجاب مىكند صادر نمىشود .
علماء اتفاق دارند كه حكم اين آيه نسخ شده است . امام صادق عليه السلام ميفرمايد :
در آغاز ، حكم اين بود كه وقتى مردى از دنيا ميرفت تا يك سال مخارج زنش را از اصل مال شوهر بايد مىپرداختند و پس از يك سال او را از خانه بدون دادن ارث بيرون ميكردند ولى سپس آيه ارث زن در حد يك چهارم و يا يك پنجم آمد و اين حكم را نسخ كرد و به زن از سهم ارث خودش پرداخته مىشود .
از امام صادق عليه السلام نقل شده است كه اين آيه را از نظر مدت يك سال آيه
« يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَ عَشْراً »
( كه عده وفات را براى زن فقط چهار ماه و ده روز معين كرده ) نسخ نمود و از نظر وجوب انفاق آيه ارث نسخ نمود .