بيان آيه 240
تفسير :
« وَ الَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ »
- يعنى كسانى كه نزديك مرگ شدهاند و پيداست كه منظور از « يتوفون » كسانى كه مردهاند نيست زيرا شخص مرده كه نمىتواند فرمان دهد يا نهى كند و وصيت نمايد .
« وَ يَذَرُونَ أَزْواجاً وَصِيَّةً لِأَزْواجِهِمْ »
يعنى اينان بايد براى همسران خود وصيت كنند
« مَتاعاً إِلَى الْحَوْلِ »
چيزى را كه يك سال از آن بهرهمند شود و خوراك و پوشاك و مسكن آنها را تأمين كند .
و بعضى گفتهاند مانند آنچه در طلاق بر مرد لازم است از بهرهمند كردن زن در حدود شأن و امكانات درباره زنى هم كه شوهرش را از دست داده نيز با وصيت شوهر لازم است كه از مال شوهر تأمين شود .
« غَيْرَ إِخْراجٍ »
- از خانه خارج نشوند
« فَإِنْ خَرَجْنَ »
و اگر خودشان بيرون رفتند قبل از تمام شدن يك سال بدون آنكه ورثه آنها را بيرون كرده باشند .
بعضى گفتهاند مراد اينست كه وقتى پس از گذشت يك سال آنها از خانه خارج شوند و كلمه « ان » به معناى « اذا » است ( قاضى ) .
« فَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ فِي ما فَعَلْنَ فِي أَنْفُسِهِنَّ مِنْ مَعْرُوفٍ »
باكى و گناهى بر شما ورثه ميت نيست در آنچه اينان نسبت به خود انجام دهند از كارهاى شايسته . در اينكه مقصود از « لا جناح » ( گناهى نيست ) رفع و برداشتن كدام تكليف است اقوالى ذكر شده است :
1 - با بيرون رفتن از خانه ديگر نفقه اين زن بر شما واجب نيست در صورتى كه اگر از خانه خارج نشود تا يك سال نفقه و مخارج او واجب است كه بدهند ( « حسن » و سدى ) .