« وَ لا مَوْلُودٌ لَهُ بِوَلَدِهِ »
: و پدر نيز بخاطر ضرر زدن بمادر كودك نبايد او را از مادرش بگيرد چه ضرر اين كار بكودك خواهد خورد .
بنا بر اين « مضارة » در اينجا به معناى همان ضرر زدن است يعنى نبايد پدر و مادر بكودك ضرر بزنند و با اين كه ضرر از يك طرف است ولى استعمال لفظ مضاره بجاى اضرار ( كه براى ضرر طرفين است ) براى مبالغه است يعني چون زياد ، ضرر بكودك مىخورد مانند اين است كه ضرر از دو نفر صورت گرفته است و بعضى گفتهاند : ضرر به پدر ( نيز ) برمىگردد . و در حقيقت مثل اين است كه بگويد نبايد پدر با ترك نفقه زن يا گرفتن كودك از او و به ديگرى دادن و مادر با ترك شير دادن بطفل ضرر بزند بنا بر اين ضرر از طرفين است .
و « باء » در « بولده » زيادى است و معناى آن جمله اين است كه نه مادر فرزند را ضرر بزند و نه پدر و بعضى گفتهاند : يعنى نبايد مادر بسبب كودك به شوهرش ضرر بزند و چنانچه با كلمهء « فى » ( در ) بيان شده بود ، نيز از نظر معنا درست بود و از امام محمد باقر ( ع ) و امام جعفر صادق ( ع ) نقل شده كه فرمودند : مراد از ضرر نزدن مادر اين است كه نبايد بخاطر ترس از باردار شدن زن و ضرر به كودك شيرخوار مرد از آميزش با زن خوددارى كند و به او ضرر بزند .
( وَ لا مَوْلُودٌ لَهُ بِوَلَدِهِ )
يعنى نبايد زن خود را براى ترس از باردار شدن از شوهر منع كند و به اين سبب به شوهر ضرر بزند .
و بعضى نيز گفتهاند : منظور از ضرر نزند اين است كه اگر زن مايل است بچه را شير دهد و مانند ديگران اجرت بگيرد در اين صورت نبايد بچه را گرفته و به ديگرى بدهد بنا بر اين معناى « بولدها » بسبب ولدها است
« وَ لا مَوْلُودٌ لَهُ »
يعنى در صورتى كه شوهر براى شير دادن زن مانند ديگران به او مزد ميدهد نبايد مادر از شير دادن كودكش خوددارى كند و اگر چنين كارى كرد پدر ، زن ديگرى را براى شير دادن كودك خود اختيار مىكند و مادر نبايد پدر را از ديدن فرزندش جلوگيرى كند چه اين كار ضرر به پدر خواهد بود .