« با » ( بولده ) به معناى سبب است يعنى بسبب فرزندش و از آنجا كه ميان اين معناها منافاتى نيست بهتر آن است كه بر تمام آنها حمل شود .
« وَ عَلَى الْوارِثِ »
و به وارث فرزند است ( از حسن - قتاده - سدى ) و آن كسى است كه اگر فرزند بميرد از او ارث مىبرد و « قبيصة بن ذويب » گويد منظور ، وارث پدر است ولى معناى اول بهتر و صحيحتر است
« مِثْلُ ذلِكَ »
يعنى بر وارث نيز همان چيزهايى كه بر پدر واجب بود از دادن نفقه و شير لازم است ( حسن - قتاده ) و بعضى گفتهاند : يعنى بر وارث نيز لازم است كه به فرزند ضرر نزند ( ضحاك ) و آنچه نزد بيشتر دانشمندان فهميده مىشود اينست كه مراد هر دو معنا است و با عموميت آيه هم بهتر سازش دارد .
و در اين كه آيا نفقه بر همه ورثه واجب است يا به بعضى وجوهى گفته شده است :
1 - نفقه تنها بر وارثانى واجب است كه صاحب سهم نيستند اما بر آنهايى كه سهم دارند مانند مادر و برادر مادرى واجب نيست ( عمر بن الخطاب - حسن ) 2 - بر وارث كودك واجب است اعم از زنان و يا مردان به مقدار سهمى كه مىبرند ( قتاده ) 3 - بر آن وارثى واجب است كه خويشاوند و محرم باشد مانند فرزند خواهر يا برادر نه خويشاوندى كه نامحرم است مانند فرزند عمو و عمه اگر چه وارث باشد ( ابو حنيفه ) 4 - بر باقيماندگان از پدر و مادرش لازم است و اين وجه در نزد ما شيعه صحيح است و مذهب شافعى نيز همين است .
زيرا از نظر او به نفقه شير دادن قيام نميكند جز پدر و مادر .
و در روايات ما آمده است كه بر وارث ( هر كس كه باشد ) نفقه و خرج طفل لازم است و با ظاهر آيه اين وجه سازگارتر است و قول قتاده و احمد و اسحاق نيز همين است .
« فَإِنْ أَرادا فِصالًا »
: اگر پدر و مادر تصميم بگيرند كه طفل را از شير بازدارند قبل از دو سال بعقيده مجاهد و قتاده و همين وجه از حضرت ابى عبد اللَّه ( ع ) نقل شده است