« وَ هَبْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً »
و چون با لطف تو ثبات و پايدارى بر ايمان وجود پيدا مىكند لطف خويش را بما عنايت فرما تا در ايمان ، ثابت و استوار باشيم و همانطورى كه اصل ايمان بدون لطف خداوند نميشود ثابت بودن آن هم بدون لطف پروردگار نخواهد بود و بعضى گفتهاند : منظور اين است كه خدايا بما نعمت عنايت كن .
« إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ »
بطور مسلم تو عطا كنندهء نعمتى كه خداونديت ايجاب مىكند كه بخشش و عنايت نمايى .
« رَبَّنا إِنَّكَ جامِعُ النَّاسِ لِيَوْمٍ لا رَيْبَ فِيهِ »
آنان مىگويند اى سيد و خالق ما تو مردم را در روزى كه ترديدى در آن نيست براى پاداش دادن جمع مىنمايى و اين جمله ضمناً اقرار به مبعوث شدن است .
« إِنَّ اللَّهَ لا يُخْلِفُ الْمِيعادَ »
( بطور مسلم خداوند نسبت به وعدههاى خود تخلف نمىكند ) .
بعضى اين جمله را دنباله درخواستهاى راسخان در علم مىدانند يعنى خدايا ما را بيامرز چه تو از وعدههاى خود تخلف نمىكنى .
ولى برخى مانند جبائى گويند : اين جمله مستقل است خداوند خبر ميدهد كه او از وعدههاى خود تخلف نمىكند .