« وَ اعْفُ عَنَّا وَ اغْفِرْ لَنا وَ ارْحَمْنا »
پروردگارا از گناهان ما بگذر و بپوشان خطاهاى ما را و با نعمت دادن بما در دنيا و وارد كردن ما به بهشت در آخرت بما رحم كن .
« أَنْتَ مَوْلانا فَانْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرِينَ »
تو ولى ما و اولى به تصرف در اموال ما و كمك ما هستى پس ما را به پيروزى بر كافران يارى فرما .
از رسول اكرم نقل شده كه خداوند پس از هر قسمت و فصلى از اين دعا ميفرمايد :
« بجا آورده و مستجاب نمودم » و لذا مستحبّ است كه اين دعا ( مضمون اين آيات ) زياد خوانده شود كه از رسول اكرم روايت شده : كسى كه دو آيهء آخر سوره بقره را در هر شبى بخواند او را از بيدارى آن شب كفايت و بىنياز مىكند ( يعنى ثواب قيام و بيدارى يك شب را دارد . ) از عبد اللَّه بن مسعود روايت شده كه وقتى رسول اكرم بمعراج رفت و به سدرة المنتهى رسيد در آنجا به آن حضرت دو سوم نمازهاى پنجگانه و آيات آخر سوره بقره داده شد و خداوند آمرزيد همه گناهان كسانى را كه مشرك نباشند از امت آن حضرت جز آن دسته از گناهانى كه بزرگاند و وارد كننده در آتش ( يعنى عذاب بر آنها قطعى است . ) « ابن المنكدر » از رسول اكرم نقل مىكند كه فرمود : در آخر سوره بقره آياتى است كه هم قرآن است و هم دعا و خوشنودى خدا را جلب مىكند .
در تفسير كلبى از ابن عباس نقل شده است كه رسول خدا ناگاه صدايى شنيد سرش را بلند كرد درى از آسمان گشوده شد و فرشتهاى فرود آمد و گفت : اى محمد خدا تو را بشارت مىدهد به دو نور كه پيش از تو به هيچ پيامبرى نداده است آن دو نور « فاتحة الكتاب » و « اواخر سوره بقره » اند كه كسى آن دو را نمىخواند جز آنكه حاجتش را برميآورم .
از ابن مسعود روايت شده كه هر كس سوره بقره را ميآموخت در ميان ما عظمت و موقعيت بيشترى مىيافت .
پايان سوره بقره