بيان آيهء 1 تا 5
شأن نزول :
كلبى ، محمد بن اسحاق ، ربيع بن انس ميگويند : هشتاد و چند آيه از اول اين سوره درباره طايفهاى از نصاراى نجران نازل شده است .
آنان شصت نفر سوار بودند كه نزد رسول اكرم اسلام ( ص ) آمدند چهارده مرد از بزرگانشان بودند كه در ميان اين چهارده نفر سه نفر سرآمد آنها بودند كه كارشان به دست آنها بود . يكى « عاقب » كه سرپرست جمعيت و طرف مشورت آنها بود كه نظرياتشان هميشه با موافقت او انجام ميگرفت نام وى « عبد المسيح » بود .
و ديگرى « سيد » كه عهدهدار كارها و اختياردار تعيين منازل و مسافرت آنها بود و نامش « ايهم » بود .
و سومى ابو حارثة بن علقمه كه بزرگترين رهبر روحانى و پيشواى مذهبى آنان و زمامدار مدارس آنان و در ميانشان بس شريف بود و كتابهاشان را به آنان ياد مىداد .
سلاطين روم او را بزرگ و آقاى خود مىدانستند و بخاطر دانش و كوشش علمى او معابدى برايش درست كرده بود .
آنان در وقتى كه پيغمبر اكرم ( ص ) نماز عصر را خوانده و در مسجد بود وارد مدينه شدند و داخل مسجد گشتند لباسهاى زيبا و لباده و عباهاى عالى در قيافه مردان بنى حارث در تن داشتند . وقتى بعضى از ياران رسول اكرم آنها را ديدند گفتند : ما در ميان دستههايى كه بديدن پيامبر اسلام مىآيند تا كنون مانند اينها نديدهايم . وقت نماز آنان نزديك شد آنها ناقوس نواخته و مشغول نمازشان شدند و نماز خود را به طرف شرق مىخواندند ، بعضى از اصحاب پيغمبر ( ص ) عرض كردند اينها در مسجد شما چنين مىكنند آن حضرت فرمود : به حال خودشان بگذاريد تا نمازشان را بخوانند .