بيان آيه 270
شرح لغات :
نذر : التزام بر انجام دادن عمل خير و نيك است به صورت معلق بودن بر شرطى كه اگر حاصل شد او انجام دهد و از نظر فقهى ، نذر منعقد نميشود مگر اينكه با اين جمله بگويد : « للَّه على كذا » يعنى براى خداست بر عهده من چنين و منظور از « چنين » آن عمل و فعلى است كه نذر كرده مثل طعام دادن به مسكين و يا به حج رفتن مستحبى يا مانند آن . و به لفظ ديگر منعقد نميشود . و اصل كلمه « نذر » به معناى خوف و ترس است .
و « انذار » ترساندن و گفتن جاى دشمن است تا از آن دورى شود .
انصار : جمع « نصير » به معناى كمك دهنده انسان در برابر دشمن .
تفسير :
باز در اين آيات تشويق به انفاق شده است .
« وَ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ نَفَقَةٍ »
يعنى انفاقاتى را كه خدا بر شما واجب كرده و شما انجام داده و انفاق نمودهايد و بعضى گفتهاند يعنى آنچه در راه خير انفاق كردهايد چه واجب و چه مستحبّ .
« أَوْ نَذَرْتُمْ مِنْ نَذْرٍ »
يا آنچه را كه بر خود واجب نمودهايد از راه نذر و بدان وفا كرده و آن را بجا آوردهايد مانند نماز و يا روزه يا صدقه و مانند آنها .
« فَإِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُهُ »
همانا خدا آن را ميداند يعنى به آنها پاداش ميدهد و دانستن خدا كنايه از جزاء و پاداش دادن او است .
« وَ ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصارٍ »
و براى ستمگران ياورانى نيست و مقصود از ستمكاران ، كسانىاند كه صدقات و انفاقات و نذرهاى آنها براى خدا نيست و به صورت صحيح انجام