بيان آيه 269
تفسير :
در اين آيات خداوند يك وصف و صفت خود را بيان مىكند :
« يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَنْ يَشاءُ »
حكمت را بهر كس كه بخواهد ميدهد . در اينكه مقصود از « حكمت » چيست وجوهى گفتهاند :
1 - علم به قرآن و آگاهى از ناسخ و منسوخ و محكم و متشابه و مقدم و مؤخر و حلال و حرام و مثلهاى آن ( از ابن عباس و ابن مسعود ) .
2 - رسيدن به واقع و حقيقت در عمل و گفتار ( از مجاهد ) .
3 - علم دين ( از ابن زيد ) .
4 - نبوت و پيامبرى ( از سدى ) .
5 - معرفت به خدا ( از عطا ) .
6 - فهم ( از ابراهيم ) .
7 - ترس از خداوند ( از ربيع ) .
8 - قرآن و فقه ( از حضرت امام صادق عليه السلام و از مجاهد نيز نقل شده است ) .
9 - علم و دانشى كه فائده و منفعت آن بزرگ و زياد است و اين وجه جامع همه وجوه و اقوال ديگر مىباشد .
10 - آنچه خداوند به انبياء و پيامبران و امتهاى آنان داده است از كتاب و آيات و نشانهها و دليلها كه آنها را به شناسايى خدا و دين او راهنمايى مىكند كه اين خود تفضل و رحمتى است از طرف پروردگار و بهر كس كه بخواهد ميدهد . ( از ابى على جبائى ) .
علت اينكه به علم ، « حكمت » گفته شده اينست كه علم هميشه انسان را به نيكى