مقالهء ثانيه در امراض أطفال ودر ان دو بابست
باب اوّل در تراپيتك ( علم باستعمال ادويه ) وبيانات وقواعد كلّيه ونسخهجات ودر دو فصل بيان مىشوند
فصل اوّل [ تراپوتيك مخصوص براي امراض أطفال ]
في الحقيقة تراپوتيك مخصوصى براي امراض انها نوشته نشده همهء دواها را اكرچه قوى هم باشند مىتوان در أطفال استعمال كرد اما بايد بيك نسبت معينى كمتر از شربت معمولى جوانها باشد اشكال تشخيص واشكال استعمال دوا در أطفال از مشتبه بودن ومعلوم نبودن امراض انها نيست از عدم أطاعت ولطافت مزاج ( تلوّن مزاج ) انها است پس براي اينكه أطفال دوا را بميل بخورند دواسازى مخصوصى لازم است كه دواها را خيلى مقبول ودلكش وبطورى تهيّه كرده باشند كه طفل انها را مثل بازيچه بكيرد وخود ميل بخوردن انها كرده بخورد آن وقت كوارا ومناسب حالت أو مىشود اما اكر اين قسمها نكنند طفل دوا را كه مىبيند وحشت مىكند كريه وفرياد مىكند بدهان أو مىريزند بيرون مىريزد يا قى مىكند دايه وپرستارهاى نادان أو را مىزنند نمىخورد أو را مىخوابانند دستوپاى أو را مىكيرند نمىخورد با قاشق وأمثال ان دندانهاى أو را از هم دور مىكنند دور نيست دندان أو را مىشكنند لب ولثهء أو را مجروح مىنمايند سرتاپاى طفل عرق مىكند بعد بدن أو سرد مىشود البتّه اين قسم دوا اكر وارد معدهء أو هم بشود ضرر مىكند اينها شروط لازمهء معالجهء اطفالند وبراي اين مقصود بايد خيلى عادت بعلم دواسازى بخصوص براي مقدار شربتها وتهيه ومخلوط نمودن دواها داشته باشند
قدر شربت دواهاى أطفال
آن را باقسام مختلف تعيين كردهاند بيان تمام آن قواعد در اينجا موجب اطنابست وانها هم كم يا زياد ناقصند بهتر اين است كه بعد از دانستن مقدار شربت