تزيين اسلحه
خاوريان تنها بداشتن اسلحهء خوشجنس قناعت نميكنند بلكه مايلند كه اسلحهء آنها ممتاز و بسيار خوشنما باشد و جلوه خاصى داشته باشد ، بنابراين صنعتگران حتى المقدور سلاحهاى جنگى را با طلا و نقره زينت ميكنند و اين عمل تزيين بطرق مختلف صورت ميگيرد . قديمترين طريقه كه دوام آن زياد است اين است كه با قلم حكاكى تيغهء اسلحه را با طرح مطلوبى شيار ميكنند و بعد اين شيارها را با مفتولهاى نازك طلا و نقره پر ميكنند و بطورى چكشكارى ميكنند كه اين فلزات گرانبها از اجزاء لاينفك سلاح محسوب گردند يعنى لبههاى فولاد كه با قلم حكاكى بلند شدهاند روى فلز قيمتى ميچسبند و بدينطريق نقشهائى در سلاح بوجود ميآيد . براى سطوح پروسعت ابتدا نقاش طرحى با خطوط ترسيم مىكند و بعد صنعتگر روى آن خطوط را حكاكى مىكند و بطريق مذكور در بالا از مفتولهاى سيم و زر پرمينمايد و صيقل مىزند .
طرق ديگرى هم هست كه عمل تزيين با آنها سهلتر انجام مييابد ولى دوام و استحكام طريق اول را ندارد .
كارد و چاقو
اغلب اشخاص كارد يا چاقوئى بكمر آويختهاند كه با آنها در موقع لزوم كارهائى انجام ميدهند . در زمانهاى پيشين كارد و چاقو از جمله اسلحهء دفاعى بودهاند و چون بعدها بتدريج اخلاق و عادات خشن رو باصلاح رفته است اين آلات مورد استعمال ديگرى پيدا كردهاند .
پارهاى از اين كاردها را صنعتگران بطور شايستهاى زينت كردهاند و منظورشان اين بوده كه شاهكارى از زيردست خود بيرون بياورند .
در اروپا كاردهاى معمولى از تيغهاى كه منتهى بدستهء فلزى نازكى ميگردد درست شدهاند ولى كاردهاى ايرانى يكپارچه هستند و فقط دو قطعه استخوان يا عاج با ميخهاى ريزه بدسته متصل شده است . اين استخوانها حافظ دسته هستند و از شكستن آن جلوگيرى مينمايند . ممكن است استخوان دسته با برخورد به چيزى بشكند و از دسته جدا شود ولى موجب از كار افتادن سلاح نميشود .