ايرانيان تخم خربوزه و هندوانه را ميشويند و در آفتاب ميخشكانند و بعد نمك و كمى ترشى به آن زده برشته ميكنند و مخصوصا در هنگام زمستان بشكستن و خوردن مغز آن مشغول ميشوند .
در گيلان زيتون زيادى به عمل ميآيد زيرا كه هواى گرم و مرطوب اين ناحيه براى پرورش اشجار زيتون مساعد و مناسب است ، تقريبا در چهل دهكده بپرورش اين درخت پرسود اشتغال دارند . از هردرختى ساليانه 3 الى 4 كيلوگرم روغن بدست ميآيد ، قسمت عمدهء ميوهء ايران به مصرف خوراك ميرسد و باقيمانده را خشك كرده به خارج ميفرستند . مقدار كشمشى كه از ايران بخارج ميرود زياد است ، خوشههاى انگور را در اطاقى بسقف ميآويزند تا در سايه بخشكد و پس از خشكيدن هم خرمن كرده مدتى زيرورو مىكنند تا كاملا رطوبت آن بر طرف گردد و بعد به صورت مال التجاره بروسيه و تركيه ميفرستند .
زردآلو و هلو را نيز نيمهباز كرده و هستهء آن را درميآورند و در سايه ميخشكانند . بادام و پستهء كرمان مال التجارهء خوبى است و همهساله مقدار زيادى به خارجيان فروخته مىشود .
تاكستان و شرابسازى
ايران داراى تاكستانهاى بسيار ممتازى است كه شهرت جهانى دارد ، قسمت عمدهء اين تاكستانها در آذربايجان و شيراز و خراسان واقع شدهاند . نظر باينكه ساختن شراب در مذهب اسلام نهى شده است ، بيشتر يهوديان و ارمنيان باينكار ميپردازند . در سال ( 1889 ) شاه ايران امتياز ساختن مشروبات الكلى را به يك كمپانى بلژيكى داد كه به ( شركت تجارتى و صنعتى ايران ) معروف گرديد و ساليانه در مقابل اين امتياز 175000 فرانك بشاه ايران ميپرداخت .
مراكز عمدهء شرابسازى شهرهاى شيراز و اصفهان و قزوين و همدان و كرمان و مشهد و شاهرود و تهران هستند .
شراب شيراز از حيث خوبى جنس شهرت فوقالعادهاى دارد و الكل آن هم زياد است . هربطرى آن در محل 7 تا 8 شاهى به فروش ميرسد . در اصفهان دو نوع شراب