آن را با خاك ميپوشانند اسلحه ميت را روى قبر ميگذارند . پس از انجام اين اعمال مردان جنگى ايل دست يكديگر را گرفته دايرهاى تشكيل ميدهند و يكنوع رقص مخصوصى ميكنند . در اين موقع زنان از مردان فاصله گرفته و بطور دستهجمعى شيون مينمايند .
در پارهاى از مواقع زنان متوفى گيسوان بلند خود را بريده به زمين ميريزند و پايمال ميكنند . اين گيسوان بريده شده را بعدها به بناى روى قبر مىبندند .
معمولا در روى قبر آتشى روشن ميكنند كه بايد سه شبانهروز در حال اشتعال باشد ولى در روى قبر بزرگان ايل چراغهاى متعددى روشن ميكنند و چند نفر قارى در مدت سه شبانهروز در كنار قبر قرآن ميخوانند .
پس از انجام اين تشريفات جمعيت مشايعين به منزل متوفى برميگردند و صاحبان عزا در خانه و يا در چادر از تمام مشايعين پذيرائى ميكنند و شام و ناهار به آنها ميدهند
اين پذيرائيها و تشريفات با موزيك عزا و آوازهاى حزنانگيز زنان انجام مىيابد و معمولا چهل روز طول ميكشد .
در آخر هفته اول و در روز چهلم و آخر سال وفات نيز همين تشريفات تجديد مىشود و جمعى براى خوردن شام و ناهار در منزل صاحبان عزا حاضر ميشوند .
اشخاصى كه نتوانستهاند در مراسم تشييع جنازه حاضر شوند مىتوانند تا مدت چهار ماه براى اظهار تأسف و تسليت گفتن به صاحبان عزا به منزل آنها بيايند .
اقوام و بستگان نزديك متوفى تا يكسال لباس عزا را از تن درنميآورند .
اموات را با كفن دفن ميكنند و چيز ديگرى در قبر نميگذارند و فقط سنك صافى مانند بالش زير سر آن قرار ميدهند و قبر هم بايد در امتدادى واقع شود كه چشم ميت به طرف مكه باشد .
قبرستانهاى بختيارى
برحسب رسمى كه در قديم معمول ايرانيان بوده بختياريها در روى قبور بزرگان شجاع خود مجسمهء شيرى را كه از