است كه ما را از كسانى قرار داد كه فرزندان پيامبرمان و نزديكانش را دوست داريم چه آنكه ما مأموريم به دوستداشتن آنان ، و خداوند مودت ايشان را بر ما واجب فرموده است ، چنان كه فرمودند :
« قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى »
« 1 » و ما مسئوليم و از مودت آنان مواخذه مىشويم ، بدليل قول خداوند كه فرمودند :
« وَ قِفُوهُمْ إِنَّهُمْ مَسْؤُلُونَ »
- « نگاهشان داريد كه ايشان مسئولند » يعنى مسئولند از مودّت ذوى القربى .
هم به قدر تشنگى بايد چشيد
اما على بن ابيطالب عليهما السلام ، پس اگر بخواهيم در خصوص همين شخصيت به تنهائى فضائل شريفه و مقامات كريمه و درجات رفيعه و مناقب سنيّه او را ذكر كنيم لازم است كه در اين مسائل طومارهاى بسيار طولانى و دفترهاى عريض پر كنيم و نژاد صحيح ( آن بزرگوار را ) از آدم عليهم السلام ، و نسبت صريح و مولد و مكان معظّم و منشاء مبارك و مكرم و شأن عظيم و عمل جسيم و كثير او را همه به حساب آوريم ، و حال آنكه براى او ، در همت عاليه و قوّه كامله و بيان عجيب و زبان گويا و سينه فراخ و اخلاقى كه موافق نسل و نژاد والاى او باشد و نوجوانىاش كه شاهد گويائى است از پيش ، بر شخصيت كامل او بگوئيم ، نه كسى به پايهء او مىرسد و نه توان آن را داريم . وانگهى توان دستيابى به تمام فضائل او را نداريم ، و بيان كل مطلب از عهده ما خارج و معذوريم و فرضا كه تمام آنها را بنويسيم توان تفسير جميع اطراف و جوانب آن را نداريم پس در اين مختصر كه يادآورى شد ، بلاغى است از براى كسى كه بخواهد فضل آن حضرت را بشناسد .
هامش
( 1 ) - شورى 23 .