باب بيست و سوم در تفسير آيه شريفه « وَ كَفَى اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ الْقِتالَ
» و آيه شريفه
« هُوَ الَّذِي أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَ بِالْمُؤْمِنِينَ »
و آيه شريفه
« أَ فَمَنْ وَعَدْناهُ وَعْداً حَسَناً فَهُوَ لاقِيهِ »
و آيه شريفه
« رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ »
على اول مؤمن منظور خداوند بدون ذكر نام او در قرآن شريف
حافظ جلال الدين سيوطى گفت : در مصحف ابن مسعود « قرآنى كه به خط يكى از كتاب وحى به نام عبد اللّه ابن مسعود صحابى معروف و خوشنام نوشته شده است ، مسطور است كه خداوند جل جلاله فرمودند : « كفى اللّه المؤمنين القتال بعلى » « 1 » يعنى كفايت مىكند خداوند ( يارى كردنش ) مؤمنان را به وسيله على .
در مناقب از ابن مسعود نقل كرده كه گفت چون على عليه السلام براى جنگ با عمرو ابن عبدود به ميدان مىرفت رسول اكرم ( ص ) فرمودند : « برز الايمان كلّه الى الشرك كلّه » تمام ايمان رو در روى تمام كفر قرار گرفت ( از اين سخن رسول اكرم مىفهمين كه على عليه السلام ايمانش برابر كل مفهوم ايمان در وجود تمامى بشريت است . چون آن حضرت عمرو را به درك و اصل كرد ، حضرت رسول اكرم ( ص ) به او فرمودند : « ابشر يا على لو وزن عملك اليوم به عمل امّتى لرحّج عملك بعملهم » تو را بشارت باد يا على كه اگر عمل تو با عمل جميع افراد امت من تا روز قيامت مقايسه شود هر آينه عمل تو بر عمل امتم رجحان دارد . ابو نعيم حافظ با ذكر سند از ابو هريره و نيز از ابو صالح از ابن عباس و نيز از امام صادق عليه السلام از قول خداوند
هامش
( 1 ) - احزاب ، 25 و لازم به يادآورى است جدا شيعه به وجود لفظ شريف على در آيه شريفه را انكار مىكنند و قرآن شريف موجود ، كمترين حرفى زياد و يا كم نشده است .