باب بيست و دوم درباره سقايه الحاج و عمارت مسجد الحرام و پشتيبانى خدا و جبرئيل عليه السلام و مؤمنين از شخص مشمول آيه شريفه و نيز وفاكنندگان به نذر كه آياتى چند از قرآن شريف به هر يك از اين موضوعات و مسائل دلالت دارند .
سقايه الحاج و عمارت مسجد الحرام مانند ايمان به خدا ، آخرت و جهاد در راه خدا نيست .
در جزء دوم از صحيح نسائى با ذكر سلسله سند از عباس عليه الرحمه عموى پيغمبر و از على عليه السلام نقل شده كه طلحه گفت : كليد خانه خدا با من است و عباس گفت : من صاحب سقايه الحاج مىباشم و على فرمودند : « من شش سال قبل از مردم رو به اين قبله نماز خواندم و من صاحب جهاد مىباشم » . پس خداوند جل جلاله اين آيه شريفه را نازل كرد .
« أَ جَعَلْتُمْ سِقايَةَ الْحاجِّ وَ عِمارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ جاهَدَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ لا يَسْتَوُونَ عِنْدَ اللَّهِ . . . »
« 1 » آيا آبدادن به حجاج و تعميرات مسجد الحرام را ( در بالا بردن مرتبت بعنوان تفاخر ) همچون مرتبت كسى مىدانيد كه به خدا و روز واپسين ايمان دارد و در راه خدا جهاد مىكند .
نه در نزد خداوند مساوى نيستند » . ابن مغازلى و حموينى و ابو نعيم حافظ و مالكى در فصول المهمه جميعا اين روايت مستند به آيهء فوق الذكر را در كتابهاى خود آوردهاند .
على و ديگر ائمه معصومين ثقل مركزى صالحين
دانشمند بزرگ ابو نعيم حافظ و ثعلبى با ذكر سندهايى از اسماء بنت عميس نقل كردهاند كه گفت چون آيه شريفه :
« وَ إِنْ تَظاهَرا عَلَيْهِ فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ مَوْلاهُ وَ جِبْرِيلُ وَ
هامش
( 1 ) - توبه 19 .