ابى وقّاص را با هم مقايسه مىكند . او مىگويد :
چه تفاوت فاحشى ميان على ( ع ) و سعد بن ابى وقّاص است . سعد ( در جنگ احد ) دربارهء جامهء جنگى متأسف مىشود و به خاطر از دست دادن آن اندوهگين مىشود و آن يكى در جنگ خندق عمرو بن عبد ود را كه سواركار و دلير نامدار قريش است ، مىكشد و از برهنه كردن و بيرون آوردن جامههاى جنگى او چشمپوشى مىكند و چون به او مىگويند :
چرا جامههاى جنگى او را كه بهترين است ، رها كردى ، مىگويد : خوش نداشتم ، جامههاى جنگى او را كه اينجا غريب است ، از تنش بيرون آورم . گويى حبيب بن اوس طائى ( ابو تمام ) در اين شعر خود على ( ع ) را در نظر داشته كه مىگويد :
ان الاسود اسود الغاب همتها * يوم الكريهة فى المسلوب لا السلب
همانا شيران ، شيران بيشه به روز نبرد ، همت ايشان در مورد از پاى در آوردن دليران است نه دربارهء ابزار جنگى و جامه . « 1 »
گوييم ، ما نمىخواهيم بر اين سخن معتزلى چيزى بيفزاييم ، جز يك نكته كه ما را از حركت بازمىدارد . گويى عمر را حرصى آشكار و اهتمامى نمايان است كه لباس جنگى عمرو از دست على ( ع ) نرود . به نظر مىرسد كه به گمان وى على ( ع ) براى غنيمت و ابزار جنگى و زره دشمن به ميدان نبرد رفته است .
او توجّه ندارد كه آنچه براى على ( ع ) مهم است ، نه لباس جنگى و غنيمت كه دفاع از كيان دين ، و گشودن درهاى اميد به روى مسلمانان است كه به شدت از نظر روحى و روانى شكست خوردهاند . چنان كه خداوند متعال مىفرمايد :
إِذْ جاؤُكُمْ مِنْ فَوْقِكُمْ وَ مِنْ أَسْفَلَ مِنْكُمْ وَ إِذْ زاغَتِ الْأَبْصارُ وَ بَلَغَتِ الْقُلُوبُ الْحَناجِرَ وَ تَظُنُّونَ بِاللَّهِ الظُّنُونَا هُنالِكَ ابْتُلِيَ الْمُؤْمِنُونَ وَ زُلْزِلُوا زِلْزالًا شَدِيداً
. . .
وَ كَفَى اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ الْقِتالَ وَ كانَ اللَّهُ قَوِيًّا عَزِيزاً
. « 2 »
هامش
( 1 ) . شرح نهج البلاغه ، 14 / 137 .
( 2 ) . احزاب ( 33 ) : 10 - 25 .