فصل سوم سياست حكيمانه
1 . حكمت و درايت در اتّخاذ موضع
پس از پيمانشكنى و خيانت آشكار يهود بنى نضير انتظار مىرفت كه پيغمبر ( ص ) با آنان بجنگد و همه را از دم تيغ بگذراند ، چه اين كيفر عادلانه همهء خائنان و پيمانشكنانى است كه خصوصا به توطئه عليه كيان اسلام مىپردازند و در صددند تا نقشههاى شيطانى خود را براى ضربه زدن به دين ، با ترور رهبرى آن اجرا كنند ، امّا رسول خدا ( ص ) ترجيح داد كه با بنى نضير همانگونه عمل كند كه با يهود بنى قينقاع رفتار كرد ، البته با مدارا و تسامح بيشترى . شايد بتوان علّت اتّخاذ اين سياست را در امور زير يافت ؛
1 . بنى نضير روزگار درازى در اين منطقه زندگى كرده بودند و علاوه بر روابط دوستانه و مودّتآميز ، مناسبات اقتصادى و تجارى هم با مردم منطقه كه شمار زيادى از آنان به آيين اسلام گرويده بودند ، داشتند . از اينرو براى بسيارى از كسانى كه چنين روابطى با بنى نضير داشتند ، بسى سخت بود كه آنان را درگير مصائب و بلايا ببينند و چنان گمان برند كه با خشونت تمام و به دور از هر گونه رحم و شفقت با اين مردم رفتار شده است . در حالى كه راههاى مسالمتآميز و ملايمترى هم براى برخورد با آنان وجود داشت .