اين گونه به آسمان برده نشدند ؟ حمزهء سيد الشهداء ، جعفر بن ابى طالب ذو الجناحين معروف به طيّار ، زيد بن حارثه و عبد اللّه بن رواحه سرداران بزرگ نبرد موته .
اگر واقعا عامر بن فهيره را چنين كرامتى بوده است ، چرا رسول خدا ( ص ) يك نشان افتخار و لو بسيار ناچيز به او نبخشيد تا ياد و نام او را در خاطرهها زنده نگه دارد ؟ چرا رسول اكرم ( ص ) از مراتب و مقامات وى در بهشت جاودان چيزى به مسلمانان نگفت تا در راه ايثار و فداكارى جانبازى كنند ؟
چرا جنازهء على بن ابى طالب ( ع ) ، حسن بن على ( ع ) ، حسين بن على ( ع ) و عمّار بن ياسر به آسمانها نرفت ؟
اين همه تعظيم ، چرا ؟
هر چند جهاد عامر بن فهيره را بسى ارج مىنهيم و عقيده داريم كه به فوز بزرگى نائل شد و از زمرهء شهيدانى است كه زندهاند و نزد پروردگارشان روزى مىخورند ، اگر درست باشد كه شهيد شده است ، امّا آنچه نظرمان را به خود جلب مىكند ، اصرار آنان در ثبت اين فضيلت و اعطاى نشان افتخار به وى است . در حالى كه نه تنها شواهد و دلائل تاريخى آن را تأييد نمىكند ، بلكه با آن منافات آشكار دارد .
شايد به خطا نرفته باشيم ، اگر بگوييم : آنان اين نشان افتخار را نه به خاطر دوستى عامر به او اهدا كردهاند و نه به منظور ارج نهادن به جهاد وى ، بلكه از اين روست كه عقيده دارند ، عامر بن فهيره يكى از آزادشدگان ابو بكر ، خليفهء اوّل است . آرى همين مسأله باعث شده تا اين فضيلت بزرگ را براى او دست و پا كنند و به گرامى داشت او همّت گمارند تا ارادت خود را به مولاى او نشان دهند . اگر اينان مىدانستند كه ابو بكر ، عامر را آزاد نكرد ، بلكه او آزادشدهء