پيامبر فرمود : من اين كار را انجام نمىدهم و تصميم دارم آن اسيران را بفروشم و پول آن را براى اهل صفّه انفاق نمايم . و به على و فاطمه عليهما السّلام تسبيح حضرت زهرا عليها السّلام را آموخت . ابن شهر آشوب گويد : در كتاب ابو بكر شيرازى آمده : هنگامى كه حضرت فاطمه عليها السّلام حال خود را براى رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بيان كرد و خادمه را مطالبه كرد ، رسول خدا گريه كرد و گفت : دخترم ! سوگند به آن كه مرا مبعوث نموده ، چهار صد مرد فقير در مسجد زندگى مىكنند كه نه غذا دارند و نه لباس ، و من اگر از خصلتى نمىترسيدم حتما آنچه را كه خواستى به تو مىبخشيدم ، اى فاطمه ! من نمىخواهم كه اجر و ثواب تو نصيب كنيز گردد « 1 » همانا مىترسم كه على در روز قيامت حق خود را از تو مطالبه نمايد . و سپس رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم نماز تسبيح را به فاطمه آموخت و على عليه السّلام فرمود : اى فاطمه ! نزد رسول خدا آمدى تا حاجت دنيويت را برآورده سازد ولى خداى مهربان ثواب اخروى را به ما عطا نمود . ابن شهر آشوب گويد : ابو هريره گفته : هنگامى كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم از نزد حضرت فاطمه عليها السّلام خارج شد آيهء 28 از سورهء اسراء نازل شد كه مىفرمايد : « اگر از ايشان اعراض كردى كه رحمت پروردگار شامل حالت شود ، پس لا اقل در جواب آنان سخن نيكو و شايسته بگو » ، و منظور از رحمت پروردگار در اين آيه همان رضايت خداوند است كه رسول خدا براى جلب آن به دخترش پاسخ منفى داد ، پس هنگامى كه اين آيه نازل گرديد پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم كنيزى را براى خدمت به فاطمه عليها السّلام در نظر گرفته و به خانهء دخترش فرستاد كه نامش فضّه بود .