نشانههايى است كه ما را بر وجود او رهنمون است . و در قرآن مجيد دستور انديشه در بارهء اين نشانهها رسيده است همان طورى كه مىفرمايد « همانا در آفرينش آسمانها و زمين و رفت و آمد شبانهروز نشانههايى است ( 2 ) . . . » و همچنين در مواردى از اول تا آخر قرآن مىفرمايد :
وَ مِنْ آياتِهِ . . . *
پس كيفيّت انديشه را در بارهء پارهاى از آيات و نشانهها يادآور مىشويم :
از جمله آيات الهى ، همين انسانى است كه از نطفه آفريده شده است ! و نزديكترين چيزها به تو ، خودت مىباشى ! و در وجود توبه مقدارى از شگفتيهاى دال بر عظمت خدا وجود دارد ، كه تمام عمر جهت اطّلاع بر جزئى از دهها جزء آن كافى نيست در صورتى كه تو غافل از آنى ! پس اى كسى كه از خويشتن غافل و ناآگاهى ! چگونه در شناخت ديگر اشيا طمع دارى ؟ در حالى كه خداى متعال در قرآن مجيد دستور داده است تا در بارهء خود بينديشى ، و فرموده است : « و در خود شما آيا پس نمىبينيد ( 3 ) ؟ » و ياد آور شده است كه تو از نطفهاى آفريدهشدهاى ، كه خدا آن را آفريده و به اندازه مقرر داشته و بعد ، راه را آسان گردانيده ، سپس انسان را مىميراند و وارد قبر گرداند ، آنگاه وقتى كه بخواهد زنده گرداند ( 4 ) .
و نيز فرموده است : « و از نشانههاى قدرتش آن كه شما را از خاك آفريد ، سپس شما انسانيد كه پراكنده مىشويد ( 5 ) . » و باز مىفرمايد : « آيا شما را از آبى بىمقدار نيافريديم ، و آن را در جايى استوار قرار داديم تا مقدرى معيّن ( 6 ) . » و فرموده است : « آيا انسان نديد كه ما او را از نطفه آفريديم پس ناگهان او دشمنى آشكارا شد ( 7 ) . » و نيز مىفرمايد : « ما انسان را از نطفهاى آميخته آفريديم تا بيازماييم ( 8 ) . . . » آنگاه يادآور است كه چگونه نطفه را خون بسته و خون بسته را گوشت و گوشت را استخوان قرار داد ، و فرموده است : « ما انسان را از گل صاف آفريديم ،