شأن و حال زمان نزول دو آيه تيمم نيز اينچنين بود . زيرا ، حكم تيمم پيشتر با وحى غير قرآنى نازل شده بود و پس از آن اين دو آيه نازل گرديد و از حكم خداوند در بدليت و جايگزينى تيمم از وضو و غسل خبر داد .
پس ، با توجه به آنچه گذشت ، نتيجه مىگيريم كه حكم تيمم در اوايل بعثت بر رسول خدا ( صلى الله عليه و آله ) نازل شده بود و آن حضرت در مكه به آن عمل كرده بود و پس از آن دو آيه در مدينه نازل كرديد تا از آن حكم خبر دهد و بعد از نزول اين دو آيه ، پيامبر ( صلى الله عليه و آله ) هرگاه مناسب مىديد يكى از آن دو را به مقتضاى حال و مقام تلاوت مىفرمود .
ولى چون خلفا تا دوران « عمربن عبدالعزيز » از نوشتن سنّت رسول خدا ( صلى الله عليه و آله ) نهى كرده بودند ، روايات تيمم بدينگونه مشتبه و درهم گرديد و به اختلاف در شأن نزول دو آيهى تيمم انجاميد .
4 - روايات اخير امّالمؤمنين عايشه در شأن نزول دو آيه تيمم :
به نظر ما ، در اين روايات ، تنها عبارت سنن نسائى صحيح است كه مىگويد : رسول خدا ( صلى الله عليه و آله ) يك نفر را فرستاد تا گردنبند عايشه را كه در ايستگاه فرودش - در سفر - فراموش كرده و جاگذاشته بود ، بياورد . يعنى تنها يك نفر فرستاده شده بود . همانگونه كه از حديث بخارى نيز اينگونه فهميده مىشود . زيرا ، آوردن گردنبند نيازمند ارسال گروه نبود . و به نظر ما آن يك نفر « اسيدبن حضير » بوده كه براى وضو آبى نيافته و پس از بازگشت پيامبر ( صلى الله عليه و آله ) را از آن باخبر ساخته و آن حضرت آيه تيمم را - همانگونه كه براى ديگران تلاوت مىنموده - براى او تلاوت فرمود .
* * * اين نتيجهى بررسى ما در شأن نزول دو آيه تيمم و رواياتى است كه از آنها خبر مىدهند در بحث بعد - به اذن خداوند متعال - داستان افك و آيات نازل شده