كه هر چه موردنايز مردم باشد در آن هست و هيچ قضيهاى نيست مگر اينكه در آن آمده است ، حتى ديهى خراش ! » « 1 »
و نيز ، از ابىبصير ، گويد : « شنيدم كه امام صادق ( ع ) فتواى ابن شبرمه را يادآور شد و فرمود : « اين كجا و جامعه كجا ، جامعهاى كه رسول خدا ( ص ) املاء كرده و على ( ع ) با دست خود نوشته و جميع حلال و حرام ، حتى ديهى خراش ، در آن آمده است . » « 2 »
و در كافى و بصائر الدرجات از ابىشيبه ، گويد : « شنيدم كه امام صادق ( ع ) مىفرمود : « علم ابن شبرمه در برابر جامعه نابود است ، جامعهاى كه املاى رسول خدا ( ص ) و دستخط على ( ع ) است ، جامعه براى كسى جاى سخن باقى نگذاشته و حاوى علم حلال و حرام است . همانا اصحاب قياس علم را از راه قياس جستند و جز دورى نيفزودند . به راستى كه دين خدا با قياس به هدف نرسد . » « 3 »
امامان اهلالبيت ( ع ) بدين گونه از قولِ به رأى و نظر شخصى بيزارى مىجستند و بيان خود را مستند به رسول خدا ، جبرئيل از خداى سبحان مىكردند .
كتاب « جفر » و مصحف فاطمه ( س )
از برخى روايات چنين به دست مىايد كه آنچه از امام على ( ع ) به ديگر امامان ( ع ) رسيده بود ، دو كتاب به نامهاى : « جامعه » و « جفر » بود كه محتواى اولى احكام حلال و حرام و محتواى دومى اخبار [ نهان ] حوادث شدنى و
هامش
( 1 ) . همان ، ص 142 .
( 2 ) . همان ، ص 145 و 146 و 148 .
( 3 ) . اصول كافى ، ج 1 ص 57 ، حديث 14 . بصائر الدرجات ، ص 146 و 149 - 150 ، و وافى ، ج 1 ص 58 ، و ابن شبرمه ، عبدالله بن شبرمه ضبى شاعر كوفى ، قاضى منصور دوانيقى بر آبادىهاى كوفه بود و در سال 144 ه - وفات كرد . ( الكنى و الالقاب 1 / 313 ) . .