آرى ، رسول خدا ( ص ) بدينگونه « ابورافع » را از همراهى با عامل صدقات بازداشت تا از سهم « عاملين عليها » به دو نرسد ، چون خادم آن حضرت بود ؛ و امامان اهل البيت ( ع ) نيز ، بعد از رسول خدا ( ص ) چنين كردند و از دريافت آن امتناع نمودند و همه بنىهاشم را هم از گرفتن آن بازداشتند .
در دعائم الاسلام گويد : « هنگامى كه به امام صادق ( ع ) گفته شد : « اكنون كه از خمس محروم شدهايد ، آيا صدقه بر شما حلال مىشود ؟ » فرمود : « نه ، به خدا سوگند چيزى كه خدا آن را بر ما حرام كرده ، بدان خاطر كه ستمگران حقّ ما را غصب كردهاند ، بر ما حلال نمىشود ، و منع آنها از رسيدن ما بدانچه خدا حلالمان كرده ، حرام خدا را بر ما حلال نمىكند . » « 1 »
و در حضال صدوق از امام صادق از پدرش ( ع ) روايت كند كه فرمود : « صدقه براى بنىهاشم حلال نيست مگر در دو صورت : يكى آنكه تشنه باشند و به آبى برسند و بنوشند ، و ديگرى صدقهى برخى از خود آنها براى برخى ديگر . » . « 2 »
و از اينجا درمىيابيم كه آنچه كه امامان اهلالبيت از حاكمان زمان خود ، از اموال بيتالمال ، مىپذيرفتند به عنوان بخشى از حقوق خويش در « فىء و انفال » و « جزيهى » افراد اهل ذمّه و « خمس غنايم فتوح » مىپذيرفتند ، نه به عنوان « صدقات واجب » كه برخى پنداشتهاند .
امّا آبهاى رونده آشاميدنى ، بيشتر آنها از موقوفاتى است كه صاحبانشان آنها را براى بهرهورى عموم مسلمانان وقف كردهاند ، و حالِ آنها حال ايستگاههاى
هامش
( 1 ) . دعائم الاسلام ، ص 246 ، و بحار الانوار ، ج 96 ص 76 .
( 2 ) . حضال ، ج 1 ص 32 ، و بحار ، ج 96 ص 74 . .