« و كسى كه از انحراف يا گناه « وصيتكننده » اى بترسد و ميان آنها را اصلاح نمايد ، گناهى بر او نيست . . . » و مىفرمايد :
«
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا شَهادَةُ بَيْنِكُمْ إِذا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ حِينَ الْوَصِيَّةِ اثْنانِ ذَوا عَدْلٍ مِنْكُمْ . . .
» « 1 »
« اى مؤمنان ! هنگامى كه يكى از شما مرگش فرا رسد ، هنگام وصيت بايد از ميان شما دو نفر عادل را به شهادت بطلبد . . . » و نيز آيات 11 و 12 سوره نساء . و امّا در سنت شريف نبوى ، بخارى در اول « كتاب الوصايا » و مسلم در « كتاب الوصية » خود روايت كنند كه : « رسول خدا ( ص ) فرمود : « انسان مسلمان را روا نباشد - كه اگر چيز قابل وصيتى دارد - دو شب را به خواب رود مگر آن كه وصيتش نوشته و نزدش موجود باشد » . و وصيت در فقه اسلامى احكامى ويژه دارد . و بنابر آنچه گذشت ، دو واژه « وصىّ و وصيت » از « مصطلحات اسلامى » هستند .
و وصيت انبيا و رسولان - چنان كه نمونههايى از آن را از تورات و انجيل بيان مىداريم - آن است كه : « رسولان با اوصياى خويش عهد و پيمان مىبندند كه شريعتشان را پس از آنها به مردم برسانند و امتشان را مراقبت نمايند . »
در اين امت نيز ، خاتم انبيا ( ص ) همانند رسولان پيش از خود عمل فرمود و با امام على ( ع ) عهد و پيمان بست كه شريعتش را تبليغ نمايد و امتش را مراقبت كند و اين پيمان را به واسطه آن حضرت به ديگر فرزندانش يعنى يازده امام پس از او نيز رسانيد و همه مسلمانان را از آن آگاه فرمود : گاهى با لفظ « وصىّ و وصيت » و مشتقات آن ، و گاهى با الفاظ ديگر كه همين معنا را مىرسانيد ؛ به گونهاى كه « امام على ( ع ) » به لقب « وصى » شهرت يافت و اين لقب ، عَلَم خاص آن حضرت گرديد . چنان كه بيان همه آنها متعاقباً خواهد آمد - انشاءاللّه .
هامش
( 1 ) - مائده / 106 .