سخن رسول خدا ( ص ) در پاسخ آن مرد عامرى مىپردازيم كه فرمود :
« اين « امر » از آنِ خداست و آنجا كه خود بخواهد قرارش مىدهد » .
و نيز در كتاب خداى متعال آمده است :
«
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ . . .
» « 1 »
« اى مؤمنان ! اطاعت كنيد خدا را ، و اطاعت كنيد پيامبر خدا را و « اولى الامر » خودتان را . . . »
* * * در همه اين موارد يعنى : در لغت عرب ، در عرف مسلمانان و در نصوص اسلامى ، كتاب و سنت ، مراد و مقصود از كلمه ، « امر » تنها امامت و حكومت بر مسلمانان است .
بنابراين ، واژه « امر » در شريعت اسلام به همان معنايى است كه در زبان عرب و عرف مسلمانان به كار رفته است . و اكنون اگر « اولى الامر » را مصطلح شرعى و نامگذارى اسلامى بدانيم و مراد از آن را « امام » پس از پيامبر ( ص ) بدانيم ، بلامانع است و اختلافى در آن نيست . ولى « مصداق اولى الامر » بين دو مكتب مورد اختلاف است . زيرا : مكتب اهلالبيت ( ع ) مىگويد : « چون مقصود از « اولى الامر » امامان هستند ، بناچار بايد منصوب خدا بوده و از گناهانى - كه شرح آن در باب خود بيايد - معصوم باشند . »
و مكتب خلفا مىگويد : « هر كس كه مسلمانان با او به حكومت بيعت كنند ، او « اولى الامر » است . و بنابر آن ، اطاعت هر كس را كه با او بيعت نمايند واجب مىدانند و بر همين اساس خليفه « يزيدبن معاويه » را اطاعت كردند و اهلبيت رسول اللّه ( ص ) را در كربلا كشتند و اسير كردند و مدينه پيامبر ( ص ) را سه روز بر
هامش
( 1 ) - نساء / 59 .