عزم وى كردند . مايزديار خواست تا بگريزد . فوهيار كمربند وى را بگرفت و ياران حسن بر وى پيچيده او را بدون جنگ گرفتند بى آنكه عهدى و عقدى براى وى باشد . مايزديار را به سرمنرأى فرستادند و آن در سال دويست و بيست و پنج بود . وى را در حضور المعتصم تازيانهء مفصلى زدند و چون تازيانه را از وى برگرفتند بمرد . او را همراه بابك خرمى بر بلندى اى كه جلوى مجلس شرطه است مصلوب ساختند . برخى از نزديكان مايزديار بر فوهيار جسته او را در طبرستان به قتل رسانيدند و دشت و كوه آن ديار فتح شد . عبد الله بن طاهر و پس از وى طاهر بن عبد الله به ولايت طبرستان رسيدند .
فتح كورههاى دجله
گويند : سويد بن قطبهء ذهلى - و به گفتهء كسانى قطبة بن قتاده - در ناحيه خريبه از توابع بصره بر عجمان همىتاخت ، چنان كه مثنى بن حارثهء شيبانى در ناحيه حيره تاخت و تاز مىكرد . هنگامى كه خالد بن وليد در سال دوازده به بصره آمد و عزم رفتن به كوفه را داشت سويد را در جنگ با اهل ابله يارى داد و او را بر بصره بگمارد . و گويند كه خالد از بصره نرفت تا آنكه خريبه را كه مسلحهء عجمان بود بگشود و بكشت و برده گرفت و مردى از طايفهء بنو سعد بن بكر بن هوازن به نام شريح بن عامر را بر آن بگمارد . و گويند كه وى به نهر المرأه آمد و قصر را به صلح بگشود . نوشجان بن جسنسما در مورد آن با وى عقد صلح ببست . منظور از مرأه همان زنى است كه صاحب قصر بود . وى كامن از دختر نرسى و دختر عم نوشجان بود . تسميه آن نهر به مرأه اين است كه ابو موسى اشعرى