ابو مسعود كوفى به نقل از شيوخ خود مرا حكايت كرد كه بطيحهها پس از مهاجرت پيامبر ( ص ) و پادشاهى ابرويز بر ايرانيان پديد آمد و آن بدين سبب بود كه شكافهاى عظيمى پديدار شد و كسرى از مسدود كردن آن عاجز ماند و نهرها فيضان كرد و در نتيجه بطيحهها پديد گشتند . سپس در ايام جنگ مسلمانان با عجمان مدآب و پيدايش شكافها ادامه يافت و كسى به بستن آنها توجهى نكرد و بر اثر آن بطيحهها باز هم گسترش يافتند و بزرگتر شدند . بنو اميه برخى از اين زمينها را احياء كردند . لكن چون زمان حجاج فرا رسيد ، آن اراضى را نيز آب فرا گرفت ، زيرا كه شكافها بار ديگر پديد آمد و حجاج به خاطر زيان زدن به دهقانان عنايتى به بستن آنها مبذول نمىداشت ، زيرا كه ايشان را به معاضدت ابن اشعث ، به هنگام خروج وى بر خويش ، متهم مىكرد . حسان نبطى نيز برخى از زمينهاى بطيحهها را براى هشام احياء كرد .
ابو اسد كه نهر ابو اسد به وى منسوب است . يكى از فرماندهان سپاه منصور بود و از جمله كسانى بود كه در ايام اقامت عبد الله بن على در بصره به آن شهر گسيل شدند و هم او عبد الله بن على را به كوفه وارد كرد .
عمر بن بكير مرا گفت كه منصور ابو اسد ، آزاد كردهء امير المؤمنين را گسيل داشت و او لشكرگاه خود را در فاصله بين خليفه و سپاه عيسى بن موسى بر پاى كرد . در آن هنگام عيسى با ابراهيم بن عبد الله بن حسن بن حسن بن على بن ابى طالب به جنگ مشغول بود . ابو اسد نهرى را كه به نام نهر ابو اسد معروف است ، نزديك بطيحه حفر كرد . ديگران جز او گويند : ابو اسد كنار دهانهء اين نهر متوقف شد ، زيرا سفينهها به خاطر تنگى نمىتوانستند از آن عبور كنند . پس وى دهانهء نهر را فراخ كرد و از اين رو نهر به نام وى منسوب گشت .
فتوح البلدان ( فارسى ) — صفحة 416
مساهمون: أحمد بن يحيى بن جابر ( البلاذري )
ص٤١٦