به تنهايى روميان را آنقدر به تيغ بزد تا منهزم شدند و مسلمانان بر بارو صعود كردند . بدينسان فتح دژ به نام عمير بن حباب شد ، كه بدان مىباليد و همچون فخرى براى او از آن ياد مىشد . سپس روميان باز بر آن دژ چيره شدند و مسلمة بن عبد الملك آن را بگشود و همچنان فتح مىشد و روميان باز بر آن غالب مىآمدند تا آنكه به سال صد و چهل و نه منصور از بغداد روان شد و به حديثة الموصل رسيد ، و از آنجا حسن بن قحطبه و سپس محمد بن اشعث را به غزاى كمخ فرستاد و عباس بن محمد را به رياست ايشان گمارد و او را بفرمود تا با آن دو تن به جنگ كمخ پردازد . محمد بن اشعث در آمد بمرد ، و عباس و حسن روان شدند تا به ملطيه رسيدند . از آنجا آذوقه برگرفتند و بر دژ كمخ اردو زدند . عباس بفرمود تا سوى دژ منجنيقهايى سوار كنند و روميان بر دژ خود چوب عرعر نصب كردند تا از سنگ منجنيق مصون ماند . مسلمانان سنگها بينداختند و دويست مرد را بكشتند ، آنگاه دبابههايى به كار گرفتند و سخت بجنگيدند تا آن دژ را بگشودند . مطروراق در اين جنگ همراه عباس بن محمد بن على بود . سپس روميان باز دژ كمخ را ببستند و چون سال صد و هفتاد و هفت فرا رسيد ، محمد بن عبد الله بن عبد الرحمن بن ابى عمرهء انصارى كه عامل عبد الملك بن صالح بر شمشاط بود به غزاى كمخ رفت و آن را چهارده شب از ربيع الاخر همان سال مانده ، بگشود و بدان وارد شد . كمخ همچنان مفتوح بود تا فتنهء محمد بن رشيد ، و آن هنگام مردمش بگريختند و روميان بر آن غالب شدند . به قولى ، عبد الله بن اقطع آن را به ايشان سپرد و پسرش را كه نزد روميان اسير بود ، رها كرد . سپس عبد الله بن طاهر در عهد خلافت مأمون آن را بگشود ، و همچنان در دست مسلمانان بود تا آنكه جماعتى از نصاراى شمشاط و قاليقلا و بقراط بن اشوط بطريق به خاطر
فتوح البلدان ( فارسى ) — صفحة 266
مساهمون: أحمد بن يحيى بن جابر ( البلاذري )
ص٢٦٦