صلح شد كه هر سال هفت هزار و دويست دينار ادا كنند . روميان نيز با آنان صلحى بر همين پايه داشتند و قبرسيان دو خراج مىپرداختند . و شرط كردند كه مسلمانان ايشان را از اجراى صلح با روم منع نكنند . مسلمانان نيز شرط كردند كه موظف به دفاع از اهل قبرس در قبال كسانى كه از آن سوى بر ايشان تازند نباشند و مسلمانان را از حركت دشمنشان از روم آگاه سازند .
هر گاه كه مسلمانان به سفر دريايى مىرفتند ، اهل قبرس متعرض ايشان نمىشدند و ياوريشان هم نمىدادند و بر ضد ايشان نيز كمكى نمىكردند .
در سال سى و دو قبرسيان ، روميان را با دادن كشتيهايى در جنگ دريايى كمك كردند و معاويه به سال سى و سه با پانصد كشتى به جنگ ايشان رفت و قبرس را به عنوه بگشود و كشتار كرد و اسير گرفت . سپس صلح پيشين را بر قرار كرد و دوازده هزار تن را كه همه اهل ديوان « 1 » بودند به آنجا گسيل داشت و ايشان مساجدى در قبرس بنا كردند . نيز جمعى از مردم بعلبك را به قبرس كوچانيد و شهرى در آنجا بنا كرد . قبرسيان تا زمانى كه معاويه زنده بود همواره عطايايى مىفرستادند ، تا آنكه معاويه بمرد و پسرش يزيد ولايت يافت . پس آن جماعتى را كه گسيل شده بود باز گردانيد و فرمان داد شهر را ويران سازند .
به زعم برخى از راويان ، جنگ دوم معاويه در قبرس به سال سى و پنج رخ داد .
محمد بن مصفى حمصى از وليد حكايت كرد كه گفت : شنيديم ، يزيد بن معاويه مالى هنگفت و عظيم رشوت ستاند تا سپاه قبرس را فراخواند و چون آنان بازگشتند اهل قبرس شهر و مساجدشان
هامش
( 1 ) . كسانى كه نامهايشان در ديوان ثبت شده و عطايا در حق ايشان بر قرار بود .